De kunst van ouder worden

Met het vorderen der jaren wordt het mij steeds duidelijker dat ouder worden op zich een hele kunst is, terwijl je nota bene de jaren wel geschonken krijgt. Maar vaker blijken dat toch paarlen te zijn die voor de zwijnen worden geworpen. Want hoor het geklaag en gejeremier van ouderen die, hoewel nog betrekkelijk vrij van gezondheidsproblemen, zich opeens gekonfronteerd weten met een beperking. Zoals een wat geringere aktieradius doordat de snelheid en het gemak van bewegen minder wordt. Op zich vrij normaal als je de tachtig nadert of passeert, maar kennelijk des te lastiger te verteren als je nooit anders dan normaal bewegen gewend bent geweest en nu toch steun bij een wandelstok moet zoeken. Of hoor het gesteun van die andere bijna- of net-tachtiger die een betrekkelijk eenvoudige staaroperatie moet ondergaan. Want inderdaad niets om je hevig ongerust over te maken, maar waardoor je ook kan doen voorkomen of de wereld voor jou vergaat. Waarmee betrokkenen zichzelf wel het meest uitgesproken brevet van onvermogen geven en ervan getuigen dat ze in feite altijd geleefd hebben als een kip zonder kop, zonder het geringste besef van het voorrecht dat zij hebben genoten om al die jaren in goede gezondheid ouder te zijn geworden.

Wat zij kennelijk als een vanzelfsprekendheid hebben ervaren, zonder verder te kijken dan hun neus lang was, dus alleen maar in hun eigen wereld hebben geleefd. Dan is alle geklaag niets meer en niets minder dan een treurige balans van het menszijn dat zij in hun tachtig jaar of meer hebben gerealiseerd, met name door het gemis aan benul dat ze gewoon dik geluk hebben gehad ten opzichte van zovelen met aanzienlijk meer pech. Zoals de mensen die op jeugdige leeftijd het leven hebben gelaten of diegenen voor wie elk perspectief op een normaal bestaan vroegtijdig in de knop is gebroken door een dwarslaesie of een vorm van kanker, maar die zich desalniettemin niet klein laten krijgen en met hun beperking nog richting en zin aan hun eigen leven geven, en dat ook vooral willen. Daartegen afgezet zou je zomaar kunnen konkluderen dat al die ouderen die bij de minste of geringste tegenslag een potje lopen te steunen en te kreunen dat hun toegevallen geluk niet waard zijn geweest en het bewijs van de stelling zijn dat de duivel inderdaad op de grootste hoop schijt, waar ondankbaarheid zichtbaar het weligst tiert.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De kunst van ouder worden

  1. Sjoerd zegt:

    Om heel eerlijk te zijn wil ik graag in goede gezondheid oud worden. Liever vitaal 70 dan in bed 80…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s