Bal zum einsamen Herzen

Geloof me. Er zijn nog altijd van die plekken waar je dat onherroepelijke gevoel krijgt dat je van een kant van Nederland afkukelt om je dan ook prompt in een andere wereld te wanen. Ergens werd dat de rafelrand van ons land genoemd, zo’n plaats die een eigen bestaan en tempo heeft, los van de mores zoals die gangbaar zijn, laat staan dat de waan van de dag er grip op de loop der dingen krijgt. Als tijd er een begrip is of betekenis heeft, dan toch zoveel dat ze geacht wordt stil te staan, wat eigenlijk nog het meest past bij deze plek die zich het beste als niemandsland laat omschrijven. En welk moment van de week benadert de sublimatie van die onbestemdheid nog het meest? Natuurlijk is dat de zondagmiddag rond kwart over drie als de godsdienstige plichten vervuld zijn, het familiemaal genuttigd en er tijd is om de geest te vertreden. Geen betere tijd om een dansje te maken in zo’n etablissement, waar de muziek wordt verzorgd door zo’n organist die zijn eigen zang en repertoire begeleidt en de uren vult met een stem die maar tegen de toon aan blijft hangen, terwijl zijn publiek een foxtrot probeert, beleefd applaudisseert en voor de rest van de tijd naar zijn prestaties kijkt onder het genot van een drankje.

Want wat zou men elkaar nog te vertellen hebben, als men al tijden uitgepraat is en de schemerlampjes en tafelkleedjes, van die Perzische makelij, van haver tot gort kent, omdat ze in geen jaren zijn veranderd? Resteert nog de mogelijkheid van commentaar op de overige gasten, hoewel daar ook nog maar weinig ruimte voor is omdat dat elke zondag steeds weer dezelfde vertrouwde gezichten zijn. Tot aan die bejaarde vrouw aan toe – ze moet inmiddels dik tachtig zijn – die elke week weer haar zoon bij zich heeft, al dik dertig jaar lang. Blijkbaar nog altijd met de stille hoop dat zij hem daar aan de vrouw kan brengen, hoewel hij inmiddels de vijftig is gepasseerd en zijn zieligheidsgraad haast met de week stijgt, omdat de gewoonte ook bij hem inmiddels de wens de baas lijkt geworden. Waardoor hij met zijn voortdurende aanwezigheid en dat bijna gedoofde vuur op deze plek en precies op dit moment nog eens bevestigt dat dit hier inderdaad een rafelrand van Nederland is, met zijn bijna bal zum einsamen herzen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Bal zum einsamen Herzen

  1. Mack zegt:

    Ik wil geen kleren kopen met m’n moeder. Ik wil een lekker wijf!

  2. math zegt:

    Fotografische waarneming, prachtig vertaald.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s