Een duister plekje

Zou het misschien toch zo zijn dat ons geweten ondanks dat we het zo koesteren en het zo graag die lelieblanke kleur zien hebben, ook een duister plekje kent? Het kan haast niet anders en moet bijna wel, als ik mijzelf als uitgangspunt neem en tegelijk aanneem dat ik hoewel ik op zich uniek ben, toch ook weer niet zoveel verschil van anderen. Met al die referenties en aanknopingspunten die hetzelfde zijn voor mij, mijn direkte omgeving, mijn landgenoten en mijn mede – Europeanen. Waarmee ik alleen gezegd wil hebben dat die ene ervaring die ik onderga, zo in rechte lijn en in honderdduizendvoud doorvertaald kan worden naar anderen. Vandaar dat ik de bewering overeind houd dat het duistere plekje dat ik bij mijzelf ontdekte, zich op een identieke wijze bij anderen zal voordoen. Wat verontrustend is en tegelijk veel verklaart. Verontrustend omdat daarin tegelijk de reden besloten ligt van het bestaan van de politieke correctheid, die niet anders uitgelegd kan worden als de konkretizering van het verlangen naar een lelieblank geweten.

Een verlangen dat echter gedoemd is om ijdel te zijn als je je bewust bent van de duisternis die in delen van de menselijke ziel toch huist, moest ik dus tot mijn ongemak bekennen. Ook ik bleek niet aan die hinderlijke werkelijkheid te ontkomen toen ik mij bewust werd van een bijna automatische reflex bij mij op het moment dat ik het bericht over de moord op een 25 – jarig Nederlands meisje in Ghana las. Ik weet niet hoe het anderen daarbij is vergaan, maar de eerste associaties die dat nieuws bij mij teweeg bracht, gingen in de richting van Afrika, negers, wild, onveilig en nog meer van dat fraais, waarvan ik dacht dat het in de loop van de tijd allang tot mijn geestelijk verleden was gaan behoren. Hoezeer ik mij had vergist, bleek toen de doos van Pandora daardoor in enen in mij werd geopend en ik zicht kreeg op dat stukje duisternis dat nog altijd in mij bestond en waar ik het kennelijk mee zal moeten blijven doen. In die zin dat het een erfstuk blijft van een ver verleden dat ik niet meer afgeschud krijgt, maar waarvan het bestaan toch zorgen baart en des te meer verklaart door de zekerheid dat het daarmee niet alleen bij mij is gebleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een duister plekje

  1. Margo zegt:

    Misschien omdat ik mijn jeugd deels in Afrika, (weliswaar Zuid, en niet ‘duister’) heb doorgebracht dat ik er anders tegenaan kijk. Ik vind het een prachtig continent, met nog veel onontgonnen gebieden, in ieder opzicht. Maar vermoord kun je overal worden, ook in Schimmert.

  2. Sjoerd zegt:

    Het heeft mij ook getroffen, de vraag rees mij waarom een jong meisje in Afrika gaat werken. Maar na haar verhaal te hebben gelezen begrijp ik het. Ik wilde vroeger ook de hele wereld helpen, de Vietnam oorlog stoppen en ga zo maar door. Dit meisje bracht haar dromen tot uitvoer. Met de risico’s daarvan in haar achterhoofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s