Limburgse luchtfietserij

De Limburger is er langzamerhand immuun voor geworden, gewend als hij is geraakt aan de plannen die wekelijks langs komen en waarbij de arbeidsplaatsen als rijpe appels en bij honderden uit de boom vallen. Het schetsen van veelbelovende vergezichten, de luchtspiegelingen en dagdromen lijken net zo bij Limburg te horen als het alleen maar groeiende werkloosheidscijfer. Waarschijnlijk hebben we het over twee zijden van eenzelfde medaille, over twee kanten van die ene Limburgse werkelijkheid. Zodat het daarin logisch is dat als je toch lege handen hebt, dat je daarmee luchtkastelen bouwt, waarmee je je dan verder vermaakt zonder de illusie dat er ook iets van terecht komt. Want je moet toch wat om de ledigheid te verdrijven en jezelf een perspectief aan te praten zonder dat dat een houvast biedt. Dat besef overheerst en kan slechts beklijven als alle luchtfietserij steeds zo in detail wordt beschreven, van dat eerste briljante idee tot haar feitelijke ondergang in de vereisten van de ambtelijke molen, waarin ze vermalen worden door oneindige procedures. Alleen de media varen er wel bij, kunnen er eindeloos over verhalen, zoals ook al die plannenmakers met hun ijdele praat toch mooi brood bij zichzelf op de plank weten te lullen. En we zien het dus allemaal gebeuren als die ellende, die kluchten, die nep en slagen in de lucht bij herhaling breeduit in de krant beschreven worden en vervolgens ingepast kunnen worden in de kaleidoscoop van zeperds die de Limburgers in de loop der jaren al hebben opgelopen.

Zodat ze niks meer geloven, nee, dat pas doen als ze iets zien en geleverd krijgen in plaats van voor de zoveelste maal te moeten fluiten naar zo’n groots perspectief dat met heel veel babbels werd uitgeschetst, maar uitsluitend grootspaak en loze woorden bleek te bevatten. En dit allemaal naar aanleiding van het zoveelste voorbeeld waarmee de Limburger met een kluitje in het riet werd gestuurd, dat opgeblazen initiatief tot de aanleg van een attractieparkenplan bij Brunssum dat wel eens duizenden arbeidsplaatsten en miljoenen toeristen per jaar op zou kunnen leveren. En wie dit nog geloofde, weet sinds vanochtend opnieuw stukken beter omdat de presentatie van haalbaarheidsonderzoeken met een half jaar is uitgesteld. Daarnaast wordt er nog gekeken naar aspecten als duurzaamheid en financieringsstrategie en moet er in opdracht van de provincie een maatschappelijke kosten-baten-analyse worden gemaakt. Als dit nu allemaal positief uitpakt, moet er businessplan komen door middel waarvan financiers moeten worden overtuigd om in te stappen in dit project. Nou, wie er nog gelooft in de realisatie van dit attractieparkenplan mag opstaan. Waarbij wel zeker is dat dat geen Limburger is, omdat die intussen wel beter weet en deze blauwdruk van een doodlopende straat als geen ander herkent. Want hier is het resultaat uit het verleden wel degelijk de garantie voor een hernieuwd falen in het heden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Limburgse luchtfietserij

  1. Sjoerd zegt:

    De voorgehouden worst is in het verleden al lang verteerd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s