23 Februari 1913

De geschiedenis herhaalt zich, op de meest onverwachte momenten en in de meest verrassende vormen. Want het mag toch zeker meer dan toeval genoemd worden dat het vandaag precies honderd jaar geleden exact hetzelfde weer was als vandaag, zo laat in februari. Een halve graad onder nul met een gevoelstemperatuur van min vier tot vijf graden plus voortdurende motsneeuw. Dit heeft toch niets te maken met de grilligheden van het lot en veel meer met de wetmatigheden die de geschiedenis van de mensheid beheersen. Zoals er op deze dag nog meer voor mij samenkomt dat mijn eventueel geloof in het lot en het toeval alleen maar des te meer onder druk zet. Want op deze zelfde dag, 23 februari 1913, dus precies honderd jaar geleden, vlak voor de Eerste Wereldoorlog en op het hoogtepunt van de Art Deco en de Jugendstil en in de tijd dat zovele kunstvormen juist in Wenen, in het hart van de dubbelmonarchie hun hoogtepunt beleefden, werd de man geboren, wiens stem ik met mijn ouder worden steeds vaker begin te horen, wiens levenshouding ik ook alsmaar vaker in mijzelf terug herken. Mijn vader werd op die winterse, steenkoude zondag in Rotterdam geboren, als een nakomer in een behoeftig gezin van een zelfstandig ondernemer die moest sappelen om de monden van zijn vrouw, dochter en drie zonen gevuld te krijgen.

En daar kwam kleine Fransje dus nog eens bij. Vandaag precies honderd jaar terug, toen in feite mijn leven ook al een klein beetje begon, hoewel dat pas dertig jaar later echt boven de grond zou komen. Want natuurlijk heeft hij mij altijd met zich meegedragen, al was het alleen maar in de vorm van de hoop en verwachting, die in 1943 via mijn moeder zijn definitieve vorm kreeg. Waarna ook mijn worsteling met mijn leven, mijzelf en mijn omgeving en de zoektocht daarnaar aanving welke langzamerhand toch is uitgekristallizeerd in de persoon die ik nu ben en waarin ik de adem, de gestalte, de geest van mijn vader steeds vaker herken in mijn stem, in mijn opinies, in mijn levenshouding, die wel meer en meer een kopie van de zijne konden zijn geworden. Vreemd? Een geschenk? Of toch die wetmatigheid van dat leven dat zich in een volgend leven vertaalt en voortplant? Die fakkel waarvan ik van ganser harte hoop dat ik ook delen ervan aan mijn dochters heb doorgegeven. De tijd zal het leren of zij ook die erkenning voelen die ik jegens mijn vader voel voor zijn aandeel in mijn leven en dat precies honderd jaar geleden, op 23 februari 1913, begon.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op 23 Februari 1913

  1. Sjoerd zegt:

    Hier waren ze vanochtend vergeten te strooien… Bij jullie waren de straten gelukkig wel gestrooid.

  2. math zegt:

    Onder de indruk, hoe anders vergaat het mij, zo tegengesteld aan mijn vader.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s