Na Kameroen. Een balans – gastblog

Net teruggekeerd vanuit het chaotische Kameroen in het zo goed geordende en geregelde Nederland wil ik toch even omkijken en tegelijk wat verzuchten. Niet dat het allemaal opzienbarend of baanbrekend zal zijn, misschien wel eerder wat oubollig, maar ik wil het niettemin toch kwijt. En dan kan ik alleen maar herhalen wat ik hiervoor al gezegd heb: wat is het hier in Nederland toch allemaal goed geregeld en wat heb ik het maar makkelijk. Dingen die voorheen als vanzelfsprekend golden, bij het funktioneren waarvan je niet eens stil stond, ben je eens te meer gaan waarderen. Een douche bijvoorbeeld die altijd werkt, stroom die nooit uitvalt, een salaris waar je prima mee kunt rondkomen, een huis dat niet uit elkaar valt, veel te veel spullen die je allemaal ongeremd kunt kopen, veilig en kwalitatief goed eten, verzekeringen, overheidsinstanties en andere instellingen die betrouwbaar zijn en niet corrupt en last but not least ook geen kerk die voorschrijft hoe je moet leven, hoewel dat door de Kameroenese bevolking niet als negatief wordt ervaren, noch je angst voor de satan en het hellevuur aanpraat. Ik wens mezelf een langer besef hiervan toe omdat ik ervan overtuigd ben geraakt dat dat je een gelukkiger mens maakt.

Maar daarnaast wil ik ook niet beweren dat hier slechts het paradijs op aarde heerst. Wat zouden wij bijvoorbeeld baat kunnen hebben bij dat gemeenschapsgevoel dat ik de afgelopen vijf weken heb aangetroffen, die ‘wij-cultuur’ die op mij een heel positieve indruk heeft gemaakt en waarin we best wat meer zouden mogen investeren. En dan wat minder nadruk op ons streven om ons bestaan te vervolmaken, om voortdurend met de maakbaarheid ervan bezig te zijn. Waardoor futiele problemen vaker opgeblazen worden tot levensvraagstukken waar vooral hulp voor ingeschakeld moet worden. Kijk naar de mate waarin een beroep wordt gedaan op de psychische hulpverlening, bijvoorbeeld als bezorgde ouders hun kind een dag of een paar dagen minder zien functioneren en dan onmiddellijk aan stoornissen denken. Of denk aan de mensen die rouwverwerking of neerslachtigheid niet van zichzelf kunnen en willen accepteren en daarbij meteen door professionals geholpen willen worden. Terwijl dit soort omstandigheden of stemmingen gewoon bij het leven horen. Dat lijken we hier steeds vaker te vergeten, waar dat besef in Kameroen nog altijd springlevend is, het als de gewoonste zaak van de wereld wordt beschouwd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Na Kameroen. Een balans – gastblog

  1. Mack zegt:

    Geweldige conclusie. Wij moeten dus iets inleveren, in Kameroen moeten ze iets meer hebben en dan zijn we allemaal gelukkig.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik heb het idee dat we hier alleen nog maar onze zakken willen vullen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s