Berichten uit Kameroen (9) – gastblog

Met mijn gezondheid gaat het goed. Af en toe heb ik nog wel wat lichte krampen. Morgen, dan is het dinsdag de negenentwintigste januari, is mijn pillenkuur afgelopen. Het afgelopen weekend ben ik met mijn gastbroertje Boris naar zijn geboortedorp gegaan. Hij heeft me voorgesteld aan de dorpsoudsten, die 96 en 97 jaar oud zijn en waarvan de vrouw een ontbloot bovenlijf had met twee slappe vellen ervoor. Mijn gastbroertje drong er op aan om een foto te nemen, wat ze uiteindelijk ook wel in orde vond. Zodat ik daar toch unieke beelden heb kunnen schieten, waarvan ik hoop dat die ook hier eens getoond kunnen worden. Verder werd ik voorgesteld aan de chief die jammer genoeg niet meer zo goed kon praten vanwege een hersenbloeding. En uiteraard ben ik langs geweest bij de dokter van het dorp. Met hem heb ik een tijdje zitten praten en ja hoor, het gebeurde weer zoals dat zo vaak voor komt. Ben je bezig met een gesprek, komt er altijd wel opeens een geit langs of loopt er een kip dwars over het terras. Een kollega van mij heeft een baby gekregen, maar ze wist nog geen naam. Waarop ik haar suggereerde – met een knipoog uiteraard – om het gewoon Saar te noemen. En zo heet het dan nu ook en heb ik daar in deze vorm toch een spoor achter gelaten.

Vandaag, maandag, ben ik de hele dag zoet geweest met het natekenen van een poster met beschermde vogels, zoals de secretaressevogel, de bruinnekkige papagaai en de Mount Cameroon Franciscusvogel. Waarom deed ik dat? Omdat men vind dat ik zo goed kan natekenen, hoewel er in mij ook ergens een stemmetje is dat zegt dat ze er misschien zelf niet zoveel zin in hebben. Verder doe ik veel nakijkwerk. Niet dat dat zo boeiend is. Maar ik vind het wel prima. Trouwens, ik heb het hier op het ogenblik heel goed naar mijn zin. Ik wil nog een weeshuis gaan bezoeken, waarna ik dan wel het grootste deel van mijn programma heb afgewerkt. Maar eerst zoeken we morgen iemand op in de gevangenis, een medewerker van de school waarvoor ik werk. Niemand heeft het flauwste idee waarvoor hij vastzit. Men is er eigenlijk best verbaasd over omdat het een sympathiek iemand is. Juist vanwege die verbazing en dat rare gevoel dat men erbij had, durfde niemand te gaan. Maar nu ik heb aangegeven de gevangenis graag te willen zien, gaan we ineens wel met zijn drietjes en heb ik een stuk zeep bij me. Want het is heel gangbaar dat je iets nuttigs bij zo’n bezoek meeneemt. Verder is er niet zoveel nieuws te melden of ik moet het alweer vergeten zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Berichten uit Kameroen (9) – gastblog

  1. Sjoerd zegt:

    Langzaam aan raak je gewend aan de omgeving en is niet alles meer nieuw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s