Het gelijk van de broodmachine?

Zou het zo kunnen zijn dat de mallemolen van het ongebreideld consumeren, de carroussel van ‘het kan niet op’, toch tot stilstand aan het komen is doordat er maar geen kans gezien wordt om de crisis van ons af te schudden? Met een nog altijd teruglopend consumentenvertrouwen en consuminderen dat de plaats van het consumeren heeft ingenomen lijkt het waarachtig erop alsof we met onze beide benen op aarde teruggekeerd zijn van onze tocht langs bomen die tot in de hemel leken te groeien. The sky was eens de limit, waar we ons nu down to earth terugvinden, met zomaar minder te besteden, geringere koopkracht en zelfs gekorte inkomens en pensioenen. Met de noodzaak om de tering toch naar de nering te zetten en dus weer normaal te gaan doen en na te denken over de onzin waar we ons zoal toe hebben laten verleiden in die periode dat we met zijn allen dachten dat het niet op kon. Waar het zeker van komt, vroeg of laat, als er over vervanging beslist moet worden. Wat valt er af en waar gaan we mee verder? Wat was pure luxe en wat is uiteindelijk zo ingesleten in ons gedragspatroon dat we absoluut niet meer zonder kunnen?

Zouden we zo weer aan de Senseo gaan, om nog maar over de Nespresso te zwijgen, die twee exponenten van een aangepraatte koffiecultuur die we zonder meer kunnen missen, hoewel ik ook niet wil beweren als kiespijn? Of zweren we bij deze verworvenheden van de nieuwe tijd en kiezen we ervoor om de krant en de vaste telefoon de deur uit te doen, als er toch keuzes gemaakt moeten worden? En wat gebeurt er met die broodmachine die ergens ver weg bovenop een keukenkast steeds dikker onder het stof weg staat te kwijnen als het zichtbare bewijs van het oor dat de consument zich heeft aan laten naaien omdat de economie nu eenmaal verder moest. Wordt die er uitgegooid en willen we hem nooit meer zien als teken van ons voortschrijdend inzicht en ons nieuwe zelfvertrouwen als kopende klant? Of blijven we in oude fouten vervallen en leren we het dus nooit als we opnieuw zo’n nieuwigheid aanschaffen die niets toevoegt aan ons geluk, maar de noodzakelijke reflex is van die kennelijk ingesleten behoefte om alsmaar meer te willen hebben. Zou de tijd het ons leren of we met of zonder broodmachine kunnen dan wel verder willen gaan?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het gelijk van de broodmachine?

  1. Emigrant zegt:

    Of het brood wordt zo onbetaalbaar dat je van armoe je eigen brood gaat bakken in dat ding.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s