Berichten uit Kameroen (4) – gastblog

Het is inmiddels woensdag, dus ben ik al weer een week in Kameroen. Ik zit hier in het plaatselijke internetcafé tussen vele posters met Jezus er op. Wat overeenstemt met de grote aantallen beelden die je hier in het hele stadje ziet. Men is namelijk ontzettend gelovig, tot in het extreme. Want zelfs voor het eten van een baby wordt er gebeden en wordt geprobeerd het dan ook amen te laten zeggen. Vandaag heb ik voor het eerst lesgegeven aan een kleuterklas van 58 leerlingen. Dat leek me gemakkelijk en ik had me ook voorgesteld dat ze geboeid naar me zouden luisteren. Maar dat viel dus vies tegen. Met als gevolg dat ik al snel hees was van het roepen dat ze stil moesten zijn. Waar ik erg veel moeite mee heb, is dat kinderen hier op school flink worden geslagen, met de volle hand in het gezicht of met een stok, terwijl de monden dichtknijpen en aan de oren trekken ook gebruikelijk is en dat allemaal volgens het bijbelse gezegde ‘who is not using the rod, is spoiling the child’. Ik maakte het dus mee dat een kind snoeihard met een stok of twijg op het hoofd werd geslagen, waardoor daar nog wel een minuut of tien een striem bleef staan. Toen het daarom huilde, werd het daarop weer gecorrigeerd. Want huilen hoort niet. Dat is de praktijk terwijl het al sinds tien jaar bij wet verboden is kinderen te slaan. Zo ligt er in iedere klas wel een stok of een plastic pijp. Daarnaast worden de beste leerlingen rondgestuurd om medeleerlingen te corrigeren en met een stok te slaan, wat de meeste best wel een stoer baantje vinden.

Maar zoals al gezegd had ik er als nieuwe vrijwilliger erg veel moeite mee en moest het daarom, zij het verdekt, wel melden aan het schoolhoofd. Die liet meteen een brief door de hele school rondgaan om leerkrachten er nog eens op te wijzen dat slaan echt verboden was. Wat tot die voor dit land zo typische situatie leidde dat de leerkracht die dit dus las, in dezelfde minuut een kind keihard in het gezicht sloeg. Zo zijn deze slechte gewoonten ingebakken. Aan de andere kant hebben diezelfde leerkrachten over het algemeen toch wel een positieve grondhouding en mag er best rekening mee worden gehouden dat ze erg grote klassen hebben waarin het lastig orde houden is, moest ook ik meteen aan den lijve ondervinden. En uiteraard zijn de dagen bekroond met een stukje sightseeing, welke bestond uit een bezoek aan de German Bridge, een gruwelijk hoge brug waarvan de kabels behoorlijk ver doorgeroest waren, dus een allerminst solide indruk boden. Welk beeld helemaal macaber werd door de wetenschap dat ze gespannen was over een rivier waarin volgens de plaatselijke overlevering een meerhoofdig monster zou schuilgaan. Reden waarom de localo’s pertinent weigerden om erin te zwemmen. Dus waarom ik dan wel?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Berichten uit Kameroen (4) – gastblog

  1. Sjoerd zegt:

    Ja zeg, stel je voor dat je de halve wereld rondreist en dan wordt opgegeten door een vijfkoppig monster. Ik heb vroeger op school ook nog de nodige tikken met de aanwijsstok en de lineaal gehad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s