Berichten uit Kameroen (1) – gastblog

Vanaf vandaag is er hier weer ruimte gemaakt voor een gastblog dat een heel bijzondere vorm krijgt. Het zijn namelijk de notities van een vrijwilligster die in het kader van een ontwikkelingsproject gedurende vijf weken in het onderwijs in Kameroen werkzaam is geweest. Waarin ze als het ware van de ene op de andere dag werd gepiloteerd, vanuit het behaaglijke comfort van Nederland in de ongepolijste werkelijkheid van een dorp ergens in dat Afrikaans land. Van haar ervaring heeft zij losse notities gemaakt die zij op dit weblog prijs geeft. Vanwege de authenticiteit heb ik ze zoveel mogelijk in hun oorspronkelijke staat gelaten, waardoor het geheel zo nu en dan stilistisch misschien te kort schiet, maar het werkelijk beleven juist door die vaak gebruikte telegramstijl dichterbij brengt.

Het is hier leuk, hoewel al die indrukken, vooral die eerste, soms ook verwarren. Je wordt bij een gezin geplaatst en zit dan opeens in zo´n zigeunerachtig interieur met onbekenden te praten. Leuke mensen waarvan er eentje vroeg of we in Europa een machine hebben die je blank kan maken, zoals dat bij Michael Jackson was gebeurd. En of ik in heksen geloof. Die lopen namelijk na twaalven over straat. Die drinken bijvoorbeeld je bloed, tenminste als je familie van ze bent. Iedereen wil veel kinderen. Als je die niet hebt, dan tel je niet echt mee en schijn je elke dag te huilen, tranen met tuiten. Grote borsten zijn ook erg gewild. Douchen doe je met een emmer. ´s Avonds laat gaan er nog kuddes koeien over straat met daarachter een man met een lichtgevend hesje. Dan kom je weer een brug tegen waar een stuk uit de railing is omdat er ooit eens een auto dwars doorheen gereden is. Je hoeft er dus niet veel voor te doen om je te blijven verbazen. Toen ik voor de eerste keer op de school kwam, werd ik door de kinderen verwelkomd met een continu in koor geroepen ‘white man, white man’. De man die hier alles regelt, is nog maar 47 jaar oud, maar al zo’n oude, wijze man, ook qua uiterlijk.

Hij loopt met een kruk als gevolg van het feit dat hij, toen hij politiek aktief was, thuis op werd gezocht en werd neergeschoten, maar toch zijn leven redde omdat zijn zoon bijtijds voor hem sprong. Dat komt allemaal al tijdens die eerste dagen in Kameroen op je pad. En kan ook niet anders omdat het hier allemaal behoorlijk ongeregeld is vergeleken met Nederland. Wachten is heel normaal, wat ook betekent dat begeleiders het vaker af laten weten en dus opgetrommeld moeten worden. Nog zo’n verschijnsel dat typisch is voor dit land. Het speelde zich af tijdens een schoolvergadering, waar een autoritaire sfeer heerste, leraren als kinderen werden toegesproken en het dus gebeurde dat mensen publiekelijk beschuldigd werden van het stelen van geld. Daarnaast wordt er erg veel geschreeuwd tegen kinderen, waar trouwens heel hardhandig mee wordt omgegaan. Maar daarover een andere keer meer. Blijft nog het feit dat het opvallend is hoe gehandicapte kinderen worden behandeld. Die worden beschouwd als bezeten te zijn door geesten. Waarmee mijn bevattingsvermogen voor de eerste dagen genoeg op de proef was gesteld. Goed daarom dat de reis de volgende dag naar een andere bestemming ging. In een met mensen volgepropt busje richting Mamfe.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s