Een vakantiereis in 1952

We waren nog onbezorgd en onbedorven toen we in de zomer van 1952 voor een week op vakantie naar zee gingen. Voor de eerste keer en met de trein. Een auto was er uiteraard nog niet. De bestemming was Egmond aan Zee, het Pension Zelden Pas van de gezusters de Graaf dat daar aan de Voorstraat lag, met als dichtstbijzijnde spoorwegstation Alkmaar. En dat was in onze beleving van toen toch een soort wereldreis met zo’n roodgroen treinstel met haar bolle kop, dat van binnen, althans in de tweede klas, bekleed was met van dat vaalgroene, korrelige kunstleer, waar je als kind wel vanaf moest glijden ondanks de gebiedende blik van je moeder die tot stil zitten maande. Dus gebeurde dat ons, mijn zus en ik, ook. Want houvast had je, klein als je was, nog niet. Je kwam nog niet met je voeten bij de grond. En zo maakten we met ons vieren, met mijn vader en moeder erbij, onze eerste gezamenlijke grote treinreis, ieder voor zich gevangen in de warmte van de coupé en in de spanning van het onbekende. Ik in het bijzonder, die dat nog combineerde met een verbazing over de wereld die in razende vaart aan mijn oog voorbijtrok, gezeten als ik was voor het raampje als bekroning van dat specifieke verlangen dat je als kind vroeger voor elke reis had.

Na Amsterdam en het Noordzee-kanaal was het mijn verwonderde blik op die onbekende wereld van de Zaanstreek die mij het zicht daarop ook steeds meer benam. Want met mijn neus bijna gehecht aan het venster, nam de aanslag van de adem die half en half in mijn keel stokte, alleen maar toe. Waardoor ik zonder daar erg in te hebben, kon wegdromen in mijn fantasie en fascinatie op het gestommel van de boemel tot deze Alkmaar had bereikt en ik mij toch in die andere en verre wereld bevond, waar je dus op vakantie ging en waar je je nog niet druk maakte over mooi of slecht weer omdat het strand er was om er te spelen, de zee je vroeg om te komen zwemmen en alles nieuw en anders was, zodat je je bleef verbazen. Over de Rustende Jager in Bergen, want zo breed hadden we het niet dat wij wel eens op een terras konden zitten, over de Kaasmarkt in Alkmaar, over de busreis terug naar Egmond, ja, over wat allemaal niet. Bleef echter over dat rusteloos verlangen naar de treinreis terug, naar die plek voor dat raampje, naar die blik op een wereld die ongrijpbaar als in een film aan je oog voorbijtrok. Want ik was nog zo jong en zo klein en wilde zo graag toch zo veel zien en weten…..

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een vakantiereis in 1952

  1. Mack zegt:

    De trein was dan tweede klasse, dit logje is eerste klas.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik ging destijds onder mindere omstandigheden naar koloniehuis Kerdijk in Egmond aan Zee, waar ik het idee had dat ik daar zes weken geparkeerd werd om de omstandigheden thuis te ontlasten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s