Het doordraaien van DWDD

Hoewel ik het programma zo nu en dan bekijk, moet het hoge woord er toch maar een keer uit. Want ik ben eigenlijk verbaasd dat DWDD nog altijd bestaat, een veel langere houdbaarheidsdatum heeft dan ooit door mij werd verwacht en kennelijk nog altijd grote aantallen kijkers weet te trekken. Ondanks dat hondsvermoeiende tempo waarmee onderwerpen daarin worden afgejakkerd en er als het ware met een noodgang over heen wordt gescheerd zonder dat ze ergens worden aangeraakt. Ondanks de woordenwaterval van Mathijs van Nieuwkerk om wie de hele uitzending draait en bij wie geen enkele gast ook maar een schijn van een kans krijgt om aan bod te komen, laat staan om een punt te maken. Omdat het immers draait om Matthijs die in die vijftig minuten wel steeds zijn salaris van haast drie keer de Balkenende-norm moet waarmaken. Vandaar dat hij dus als het ware spreekt alsof hij voortdurend op de hielen wordt gezeten en gesprekspartners dus geen millimeter ruimte kan geven omdat hij die zelf zo broodnodig heeft. Maar wat nog het meest verbazingwekkende is aan dat voortdurende voortbestaan van dat DWDD, is wel dat dat gebeurt ondanks de permanente aanwezigheid van al die morsige en chagrijnige figuren, die zo geheten sidekicks.

Die types die van Nieuwkerk zo hier en daar uit de wind moeten houden, althans dat geacht worden te doen met alle zurigheid die zij te berde brengen en die meestal bedoeld schijnt als gevat en kritisch en nog het meest om de gasten die toch al in het hoekje van dit programma zitten waar de klappen vallen, een extra uppercut te verkopen, ter meerdere eer en glorie van Matthijs, maar nog het meest van zichzelf. Want dat kun je dus wel toevertrouwen aan notoire galbakken als Jan Mulder, Giel Beelen en Nico Dijkshoorn, aan wie geen lol te beleven is, maar die bestaan dankzij hun plezier in zichzelf waardoor ze kennelijk de formule van DWDD in stand weten te houden. Waarmee ze er echter wel voor zorgen dat ik die keren dat ik er eens naar waag te kijken, er snel mijn bekomst van heb, als ik merk dat die types nog altijd de maat van alles zijn en ook mogen zijn waardoor dat programma maar niet niet doorgedraaid wil worden, hoewel dat van mij zo onder de hand best mag, met haar informatiewaarde die nul komma nul bedraagt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het doordraaien van DWDD

  1. Mack zegt:

    Het kan wel een Mathijs-show zijn maar ik vind het nog altijd erg afhankelijk van de gasten. Maar toegegeven, ik vind Mathijs wel leuk. En er zijn ook wel gasten tegen wie hij geen schijn van kans heeft om de show te stelen.

  2. Ximaar zegt:

    Voordeel is ook hier dat ik het doorgaans naderhand via uitzending gemist bekijk. Vooral dat gezeur met die koks spoel ik dan door. Ik vind het idd een ADHD-programma, maar naast het pluggen van platen en tv-programma’s zitten er soms ook aardige onderwerpen in. Mathijs van N vind ik bij lange na niet zo opdringerig als voorheen Sonja Barend.

    Ik heb wel eens afgevraagd hoe kort het programma zou worden als ze niet meer het woordje ‘straks’ (of vergelijkbaars) mogen gebruiken.

  3. Margo zegt:

    @Ximaar: hoezo Sonja Barend opdringerig?

    Ben het met je eens Rob, ik raak buiten adem als ik eens daar dwdd kijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s