Mijn witte hel van 1963

Het is op een dag na op de kop af 50 jaar geleden dat Nederland een witte hel was en Reinier Paping daarin zijn historische Elftstedentocht reed en won. IJzingwekkende temperaturen en sneeuwjachten beklemden Nederland, dat op afstand via roemruchte radioverslaggevers als Arie Kleywegt en Jan de Troye wel meekreeg welk spektakel en drama zich op hetzelfde moment op het Friese ijs afspeelde. Want de Elfstedentocht was toen wel al een monument, maar de dagelijkse besognes waren evenzeer aan de orde van de dag van toen. Dus was het logisch dat naast alle inspanningen van helden als Paping, Kruithof en Uitham op hun gladde ijzers, de rest van het land genoeg aan zichzelf had in de barre omstandigheden van die dag. Dat gold net zo voor mij. Dus moest ik ook maar zien hoe ik in Utrecht, twintig kilometer verderop, op school en daarna in Culemborg terug kwam. Thuis blijven vanwege de kou, de wind en de sneeuw was er niet bij. Geen sprake daarvan. Treinen reden gewoon, zij het met wat vertraging en onverwarmd, en boden daarom geen enkel excuus om van een verplichting weg te blijven. Zo voltrok het leven zich op 20 januari 1963 ook voor mij en had ik maar met mijn fietsje naar en van het station te gaan, waarnaar ik ook niet met de auto werd gebracht.

Van dat gemak waren toen nog weinigen voorzien. Met als gevolg dat je je onderwierp aan de kou, de sneeuw en de tegenwind die op die dag in alle hevigheid blies zonder dat je er voor jezelf een lijdensweg van maakte. Integendeel je koesterde jezelf daarin, je genoot bijna van de ontbering, van jouw prestatie die je met anderen verrichtte en die daarom een band smeedde voor dat enkele moment, dat je op een tochtig perron op die vertraagde trein kleumend stond te wachten. We gingen het flikken, was de heersende gedachte die de sfeer en stemming bepaalde aan het begin van die dag, welke uiteraard ook een terug naar huis kende welke in barheid de vroege heenweg overtrof. Door de uren aaneen vallende sneeuw met de noordoosterstorm daarachter waren op de terugweg van het station naar thuis her en der sneeuwduinen ontstaan. Met als gevolg dat het hele traject niet fietsend, maar lopend en ploegend met de fiets aan de hand en met die vervloekte ijzige wind weer pal in het gezicht afgesjouwd moest worden. Wat normaliter in een kwartiertje werd gefixed, kostte nu dik anderhalf uur om thuis te komen en te horen dat Reinier Paping de Elfstedentocht winnend had volbracht. Zijn triomfantelijk gevoel deelde ik op dat moment helemaal: ik had mijn witte hel namelijk ook overwonnen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s