Een taboe onder ouderen

Verdenk mij niet van hypochondrie. Want dat is zo iets als inbeelding en daar heb ik echt geen behoefte aan als ik al aan de werkelijkheid, die om mij heen en die van mijzelf, meer dan genoeg heb, zonder dat dat mij trouwens verleidt tot de andere kant van die inbeelding, de zwaarmoedigheid, die staat waarin de werkelijkheid alleen maar grotesker en drukkender wordt beleefd dan ze in feite is. Niets van dat al dus voor mij. Ik laat mij door de stroom van de tijd meeslepen, maar zorg er wel voor dat ik er steeds bij ben. Vanaf het eerste moment van ontwaken, wat met het ouder worden fysiek ook steeds meer een ontnuchtering wordt. Niks van dat Zwitserlevengevoel bij het wakker worden. Stijfheid is slechts je deel. Een tintelende duim of een slapende voet die het verdomt om tegelijk met de rest van het lijf mee te doen. Vergeet het maar dat er nog uit het bed wordt gesprongen. Het is al met al een alsmaar moeizamer exercitie aan het worden. Niet in de zin van dat het maar moet, omdat je dan beter in je bed kunt blijven liggen. Maar het gaat niet meer vanzelf.

Je moet er echt wel wat meer voor gaan doen om bij de les van de dag te geraken. En als dat eenmaal gelukt is, dan is de volgende ontluisterende stap gelegen in de onvermijdelijke medicatie die bij het ontbijt moet worden ingenomen. Een pilletje van dit en een pilletje van dat. Wat inmiddels dus deel van het leven is geworden nadat het eerste voorgeschreven medicijn tegen heug en meug op tafel kwam omdat daarmee het lot van de bereikte ouderdom onherroepelijk was bezegeld. Want dat dat oneindig veel moeite kostte, staat mij dus nog helder voor de geest. Dat moment van zo’n drie jaar terug zal mij de rest van mijn leven bijblijven, waarna het ontstaan van die huisapotheek, symbool als het is van dat verder tobben, in een groot stilzwijgen werd gehuld. Precies zoals dat bij anderen en vooral leeftijdgenoten gebeurt. Alsof de illusie van dat Zwitserlevengevoel, dat eeuwige geluk, vooral hooggehouden moet worden en op onze neergang dat levensgroot taboe rust, waar vooral niet over gepraat moet worden. Wat ik hier dan maar toch doorbreek omdat het wel mijn werkelijkheid is geworden, hoe jammer ik dat ook vind.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een taboe onder ouderen

  1. Sylvia zegt:

    Eh… Zal maar beginnen met ‘u’… Ik heb ook de thuisapotheek met daarin zo’n pilletje of acht per dag, maar wil dat zeker niet aan ouderdom toeschrijven op mijn 42ste…

  2. Sjoerd zegt:

    Na het debacle met mijn vrouw ben ik ook weer even met de neus op de feiten gedrukt. Het kruidvat is er niets bij hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s