Een verrassende pasta

Hoe heviger de inspanning, des te groter de voldoening, durf ik zo maar als beginnend kok te zeggen, zelfs als het om een relatief eenvoudig te bereiden gerecht gaat, zoals mijn omgeving mij dat deed geloven. Waar ik stevig mijn best voor deed, zou volgens die insiders niet al te veel voorstellen. Maar wat ik dan met mijn beperkte ervaring wel weet, is dat je toch de nodige jaren in de keuken achter de rug moet hebben, wil je voor het volgende recept je hand niet meer om hoeven te draaien. Voor mij was het in elk geval een opgave omdat ik eenvoudigweg bij het begin het overzicht en het einddoel miste, waardoor ik mij steeds moest vastklampen aan de volgende stap die dan wel perfect diende te worden uitgevoerd om vaste voet aan de grond, althans dat gevoel, te blijven houden. Niks losse pols, maar doodgewoon bikkelen bij het bereiden van deze verder niet zo ingewikkelde pasta waarvoor als ingrediënten benodigd zijn:

2 stronken prei    2 venkels    een blikje tonijn in water    twee ons geitenkaas    ongeveer vijftien vijgen, welke als volgt behandeld worden.

De prei en de venkels moeten worden gewassen en in kleine stukjes en blokjes gesneden waarna ze in de pan in olijfolie circa drie tot vier minuten op hoog vuur geroerbakt worden. Vervolgens wordt het vuur op de bijna laagste stand gezet zodat de inhoud gedurende twintig minuten verder kan garen. Ongeveer op hetzelfde moment kan de volkoren spaghetti bereid worden volgens de beproefde en op de verpakking aangegeven wijze. Als de prei en de venkels circa tien minuten gesudderd hebben, worden daaraan de vijgen, de geitenkaas, welke beiden in kleine stukjes gesneden zijn, en de tonijn toegevoegd om de resterende tien minuten mee opgewarmd te worden en deel uit te gaan maken van het totale gerecht, dat tot stand komt door regelmatig te roeren en dat na die twintig minuten vermengd kan worden met de inmiddels ook al gereed gekomen spaghetti. De finishing touch bestaat in een sausje dat met mate gegoten wordt over dat gerecht en dat het resultaat is van het pureren van twee teentjes knoflook, basilicum van een potje, een pakje pijnboompitten plus 150 ml olijfolie, welke daartoe in een maatbeker zijn gedaan om bewerkt te worden met de staafmixer. Met als uitkomst een pesto naturel, wat toch weer heel wat anders is dan die uit een potje, zelfs als ze van Gran’ Italia is. Waardoor ze met recht de bekroning kan worden van dit fraaie pastagerecht, dat qua smaak absoluut de kwalificatie van een grote verrassing verdient.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Eten en drinken en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een verrassende pasta

  1. Sjoerd zegt:

    Dat klinkt in ieder geval niet slecht. Ik begeef mij vanavond aan een echte bami met zelfgemaakte satésaus….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s