Die kille Kramer

Al langere tijd ben ik naarstig op zoek naar de reden waarom het schaatsen als topsport mij geen ene bal meer interesseert. Aanvankelijk had ik het idee dat dat veroorzaakt was door het feit dat het zo veelvuldig werd uitgezonden, dat je de lol van het kijken ernaar wel moest vergaan. De laatste jaren kan er namelijk geen weekend in november, december, januari en februari voorbijgaan of er worden wel schaatswedstrijden van begin tot eind uitgezonden, met vooraf, daarna en tussendoor ook nog eens ellenlange beschouwingen over wat de kijker al met eigen ogen en van haver tot gort heeft kunnen zien. Een Nederlands kampioenschap, een Europees kampioenschap, een Wereldkampioenschap, wereldbekerwedstrijden, recordraces. Alles komt er aan de beurt en wordt van ’s ochtends vroeg tot ver in de avond door de Nederlandse televisie in beeld gebracht. Waardoor ik op zich schoon genoeg dacht te hebben gekregen van die voortdurende winterpret op het ijs, maar die mij de echte belangstelling voor de schaatssport an sich toch niet heeft ontnomen. Want de uitslagen blijf ik wel degelijk volgen, zoals ik ook nog behoorlijk wat zicht heb op de ontwikkeling in de niveaus op de diverse klassieke schaatsafstanden. Daar is het per saldo niet mis met mij gegaan, maar is mijn afhaken veel meer rechtstreeks in lijn te brengen met het optreden van een fenomeen – want dat is hij zeker – gedurende de afgelopen vijf, zes jaar, waarin hij de schaatssport is gaan domineren.

Waar op zich ook nog niets mee hoeft te zijn als dat tenminste op een aansprekende manier gebeurt, op een wijze waaraan je als kijker lol kunt beleven. Dat wordt niet alleen bepaald door de prestatie maar ook en misschien nog wel meer door het gedrag eromheen. En daar heeft de man in kwestie het in mijn optiek lelijk laten afweten en ook laten liggen, heeft Sven Kramer – want hij is het dus – er heel weinig van begrepen hoe je als een vedette je publiek zult moeten behagen, hoe je erbij in de smaak moet vallen. Wat beslist niet lukt met nietszeggende quotes, met lichaamstaal die nauwelijks emotie verraadt, laat staan dat ze sporen van warmte wil vertonen. Op koude kikkers zitten fans, toeschouwers, tv – kijkers niet te wachten. Ze verwachten dat aansprekende prestaties op zijn minst in uitstraling, in charisma worden vertaald, in een persoonlijk stempel, in een smoel, in een type dat er staat. Eisen waaraan Sven Kramer op geen stukken na heeft voldaan. Aanvankelijk niet, wat nog te begrijpen was. Maar met het vorderen der jaren blijkt hij nog niets daarin te zijn opgeschoten en heeft hij geen bal geleerd. Erger nog, is hij de zombie gebleven die met zijn afstand en kilte elk enthousiasme om zeep helpt. En in ieder geval ervoor heeft gezorgd dat het schaatsen voorlopig voor mij heeft afgedaan. Want met zo’n ambassadeur, zo’n koude kikker, kan je het als publiekssport ten langen leste natuurlijk wel volledig vergeten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Die kille Kramer

  1. Sjoerd zegt:

    Waar zijn de tijden van Verkerk en Schenk naartoe… Ik heb het idee dat niet de Nederlanders hieraan debet zijn, maar het gebrek aan talent in het buitenland. Ze hoeven er niets meer aan te doen hier.

  2. Ximaar zegt:

    Art Schenk en Rintje Ritsma waren net zulke koele kikkers. Daar ligt het niet aan. Nee, ze zouden de baaninterviewer Maalderink van de NOS een schop moeten geven. Die wekt bij alle sporters zware irritatie op. Ik zou me als sporter niet door hem laten ondervragen. Wat een suggestieve drammer, die elke sport omzeep helpt.

    Overigens staat Kramer nog altijd 2de op de wereldramglijst, behoorlijk achter Shani Davis.

    • robschimmert zegt:

      Schenk en Ritsma waren kerels met body en charisma, die wel aansloegen bij het grote publiek. Waar Kramer alles mist om ook maar in een enkel opzicht positief over te komen. Zijn communicatieve vaardigheid is nul komma nul en dat heeft volgens mij echt niks met Maalderink te maken.

  3. Ximaar zegt:

    @Rob: Het voordeel voor Schenk en Ritsma was dat die nog niet direct na elke afstand een microfoon onder hun neus kregen voorzien van een domme Story- en Privé-vraag van Maalderink. Dat is iets van het laatste decennium. Maar kijk ook maar eens naar Frank de Boer als Maalderink bij hem tijdens een persconferentie een vraag stelt. Je ziet De Boer dan eerst tot 10 tellen. Hij moet immers net als Kramer en elke andere sporter of trainer van zijn sponsor zulke vragen op een zakelijke manier beantwoorden. Terwijl hij veel liever zou zeggen: “Zanik toch op met je gezeur!” Kramer zit inmiddels op het niveau van cynisme. Hij neemt Maalderink voor geen meter serieus (zou ik ook niet doen), en dat kan zo overkomen als jij hierboven beschrijft.

    • robschimmert zegt:

      Het probleem met Kramer strekt zich echt verder dan alleen het communiceren met die Maalderink. De vent is een botte, koude hork tegen iedereen, ongeacht of die hem wel of geen microfoon voorhoudt.

  4. Laurent zegt:

    Nee, het komt omdat het meer en meer een specifiek Nederlandse sport geworden is, vooral het allrounden. Er winnen steeds Nederlanders omdat wij de enigen zijn die zich er nog serieus mee bezig houden, en daardoor is de spanning eraf.

  5. Nanos zegt:

    Nee, dan de interviews met voetbaltrainers (Frank de Boer, bijvoorbeeld, en zo zijn er meer), daar spuiten het enthousiasme en het charisma vanaf. Dat zijn echt boeiende vraaggesprekken!
    Ze moeten gewoon eens stoppen met dat eindeloze geklep om sportwedstrijden heen, of het nou voetbal is, of schaatsen of zwemmen of wat dan ook. Het vult de zendtijd, dat wel.
    En verder is niemand verplicht naar voor hem of haar oninteressante tv te kijken, sport, muziek, quizzen, soap, het is gelukkig allemaal niet verplicht.

    • robschimmert zegt:

      Het gaat toch wat langs mijn betoog. Want een Kramer die in zijn sport op eenzame hoogte staat, een bijzondere status heeft, wijkt toch in sterke mate af van zijns gelijken in andere sporten zoals een Pieter van den Hoogenband, Ranomi Kromowidjojo, Anky van Grunsven, Marianne Vos, Robert Gesink. En wat te zeggen van Irene Wust? Daar steekt de horkerigheid, de lompheid van die Kramer toch wel heel schril bij af. Dat bedoel ik alleen.

  6. lisa zegt:

    Grappig, ik zie echt precies het tegenovergestelde. Geeft altijd prima en nette antwoorden, ook op vragen waarbij hij waarschijnlijk het lieftst zou zeggen: Ga weg met je onzin.
    En zijn gezichtsuidrukking verraadt geen enkele emotie? Als je een interview zonder geluid zou bekijken, zou je volgens mij nog steeds zien hoe hij zich voelt.
    Wat wel zo is, hij reageerde niet erg op het winnen van het ek, al zei hij er blij mee te zijn. Maar gewoon blij dus, niet erg enthousiast. Ook logisch maar om aan te geven: voor de een zou het winnen van het EK het hoogtepunt van de carrière zijn. Voor hem slechts een lekkere vormbevestiging, maar het draait om Sochi. Dus inderdaad, hij is geen winnaar die compleet uit zijn dak gaat. Al vermoed ik dat dat kille er wel afgaat na winst op de 10 km op de OS 2014

  7. Mack zegt:

    Ik ben nog altijd fan van Jan Bos. Ik hou van koele kikkers.

  8. robschimmert zegt:

    Met het noemen van die Bob de Jong hebben we toch exact aangegeven wat de achilleshiel van die zogenaamde vedette Kramer is. Want die knul mist werkelijk alles wat die Bob de Jong nou zo groot en sympathiek maakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s