Buitenstaanders

Dit logje dat ik zo’n vier jaar geleden op mijn weblog heb geplaatst, wilde ik nog eens een nieuwe kans geven omdat het nog niets aan kracht heeft ingeboet. Je hoeft er dagelijks maar de kranten voor op te slaan of de goede nieuwssites te raadplegen om te weten hoe aktueel het nog is:

‘Dat de mens een sociaal wezen is en altijd deel uit wil maken van een groep, kan je gerust een boerenwijsheid noemen omdat je zonder diepgaande studie en uit eigen ervaring de geldigheid van die stelling voetstoots zult moeten erkennen. Want wie is niet eens buitengesloten geweest en heeft daar niet een rot gevoel bij gehad? Ik tenminste wel toen ik bijvoorbeeld als jong knulletje uit Culemborg naar de middelbare school in Utrecht ging en dagelijks mijn klasgenoten daar moest achterlaten als ik weer met de trein op huis aan ging. Want in Utrecht speelde zich voor mij het leven af, daar moest je zijn om er weet van te hebben en erbij te horen. Waardoor dat gevoel van buitenstaander makkelijk kon ontstaan en in de wankelmoedigheid die dan je geest beheerst, verder welig kon tieren. Niet anders verging het mij toen ik in Limburg ging wonen omdat ik daar een nieuwe baan kreeg. Omdat ik me niet bewust was van de kracht van de gesloten cultuur die die streek toen kenmerkte, noch van haar introvertie die er zelfs naar neigde om afkerig te zijn van alles wat niet-Limburgs was, voelde ik me weer die outsider.

Maar nu des te sterker, door de verschillen die er tastbaar en aanwijsbaar waren door het dialect, de religie en de verenigingscultuur, die me niet met de paplepel waren ingegoten en mij dus dik dertig jaar op achterstand zetten. Met geen ander gevolg dat het toch zo’n vijftien tot twintig jaar heeft geduurd voordat ik me werkelijk onbewust kon en ging identificeren met de streek waar ik woonde, die ik toen als mijn thuis ging beschouwen. Waarom dit verhaal? Omdat het een fraaie metafoor is voor de positie die de allochtoon in ons land door ons toebedeeld krijgt. Veel anders dan mij zal het hem of haar niet vergaan, terwijl de verschillen op nog meer punten dan alleen maar het dialect of de godsdienst zullen optreden, dus dat gevoel van het zijn van een buitenstaander alleen maar kunnen versterken. En om uit zo’n positie te komen, vraagt veel van betrokkenen. Wilskracht, geduld, begrip bijvoorbeeld, terwijl van de omgeving op zijn minst tolerantie mag worden verwacht welke moet zijn verkregen uit een ervaring, zoals ik die ook onderging. Dat was de gedachte die ik wilde ventileren om het parlementaire Kerstreces uit te luiden en om het belletje te laten rinkelen dat ieder op de drempel van een nieuw politiek kalenderjaar aan de hoognodige verdraagzaamheid zal moeten herinneren.’

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Buitenstaanders

  1. math zegt:

    De nieuwsgierigheid en de belangstelling voor de ander leidt tot kennis van zijn persoon en leefwereld, zodat je met elkaar in evenwicht en harmonie kunt komen, waardoor tolerantie de vanzelfsprekende uitkomst is. Dit is altijd twee richting verkeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s