De kwestie met de suikerstrooier

Het is weliswaar geen maatschappelijk probleem van formaat, maar ik loop er toch vaak genoeg tegenaan, zeg maar gerust dagelijks, dat het mij danig begint bezig te houden. En eigenlijk is daar pas een paar jaar sprake van, namelijk sinds ik mij aktiever ben gaan bemoeien met de huishoudelijke gang van zaken. Zodoende loop ik vaker tegen van die kleine kwesties aan die nauwelijks het noemen waard zijn, behalve als ze maar terug blijven keren, beginnen op te vallen en zelfs vragen op gaan roepen. Iedereen moet daar in enig opzicht last van hebben. In mijn geval betekent het dat ik in de clinch ben geraakt met de suikerstrooier die wij al tijden hebben en bij de werking en het nut waarvan je de grootst mogelijke vraagtekens kunt zetten. Natuurlijk is het apparaat bij uitstek geschikt om de suiker tot op de korrel te doseren, mits met beleid en terughoudend gehanteerd. Wat dan opgaat voor de helft van haar volledige capaciteit. Want voor de rest blijkt ze van geen kant naar behoren te werken. Is ze namelijk volledig gevuld, dan mag je hopen dat er een vleugje suiker uitkomt, omdat een natuurkundige wet het nu eenmaal verbiedt dat de suiker volledig vrij door de strooier naar buiten komt, verstopt als deze raakt als ze praktisch geheel vol is.

Is dat een beletsel dat de werking van die strooier voor vijfentwintig procent belet, hetzelfde probleem van niet – funktioneren doet zich voor als die suikerstrooier nog maar twintig procent van haar mogelijke inhoud bevat. Slechts met de onmogelijkste capriolen is er dan nog suiker in het afvoerpijpje te krijgen om zo de strooier nog enigszins te laten werken. Waardoor de konklusie staat dat die strooier in feite slechts in de helft van de tijd naar behoren werkt en meestal dan ook nog op de momenten dat het uitgerekend het minste nodig is. Maar wat is het alternatief? Het zoetje of het suikerklontje kunnen nauwelijks als zodanig aangemerkt worden omdat daarbij elke mogelijkheid tot dosering ontbreekt. Zodat alleen nog de suikerpot met het lepeltje overblijft als echt alternatief. Of heeft de moderniteit nog iets nieuws en anders voor mij in petto, nu mijn suikerstrooier als terugkerende bron van mijn ergernis definitief heeft afgedaan?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De kwestie met de suikerstrooier

  1. Sjoerd zegt:

    Wij gebruiken nergens suiker in, ook niet in het eten… Dus dat probleem ken ik niet.

  2. Laurent zegt:

    Ik vind klontjes wel goed werken, maar moet er wel altijd één doormidden breken omdat ik er anderhalf wil.

  3. Nanos zegt:

    Suikerpot en lepeltje, ik weet ook niets beters.

  4. Margo zegt:

    Suikerklontjes, maar liever heb ik zoetjes. Losse suiker geeft altijd geknoei.

  5. Mack zegt:

    Een paar jaar geleden gestopt met suiker in de koffie. Nu lust ik geen koffie met suiker meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s