Het gevoel van 1 januari

Dat uitkijken naar het Nieuwjaarsconcert in Wenen en het vervolgens verlangend aanschuiven bij het schansspringen in Garmisch Partenkirchen, dat vertrouwde gevoel dat ik gemeten naar mijn leeftijd langzamerhand toch zou moeten bezitten en dat zo bij 1 januari hoort, blijk ik nog altijd niet te hebben, merkte ik vanochtend. Waarna ik met opluchting konstateerde dat het nieuwe jaar voor mij niet beter had kunnen beginnen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Het gevoel van 1 januari

  1. Sjoerd zegt:

    Ik wist niet dat naar dat nieuwjaarsconcert nog mensen keken. Ik weet ik ben een cultuurbarbaar en opgegroeid met Beatles en Stones en heb Woodstock nog vers in het geheugen zitten, maar toch…

  2. Margo zegt:

    Ik kan me dat schansspringen nog herinneren, mijn ex keek daar naar. Ik vond dat zo saaaaaaaai!!

  3. Bertie zegt:

    Saai? Zeg gerust bijna dodelijk.

  4. Jolie zegt:

    Hihi, ja… Wij waren op vrienden-/familiebezoek, maar je blogpost en de geestige reacties doen me denken aan de *mooiste* nieuwsjaarwens die ik ontving (+- “Wij wensen iedereen een SAAI nieuw jaar toe…” van een gezin dat veel naars had meegemaakt,) waarbij ik dacht: “Ja, die is me uit het hart gegrepen, laat het jaar voortkabbelen.. rust… status quo”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s