Doktertje spelen

Het ene doktertje spelen blijkt het andere niet te zijn. Wie heeft zich in zijn jongste jaren niet aan dat spannende spel overgegeven om daar twintig of meer jaar later over te lezen dat die bezigheid van toen lang niet zo onschuldig was, maar als een pure ouverture gold op latere sexuele escapades? Dat spel was niets meer en niets minder dan een oefening, die de kunst van de latere uitvoering moest baren, kreeg je als jonge volwassene dan door post – Freudianen ingepeperd die het op dat moment geacht werden beter te weten. Waarmee de kous af was, zo leek het tenminste. Want met de komst van internet dienden zich ongekende mogelijkheden en bronnen aan om die preoccupatie met het eigen lijf en de mankementen daaraan te botvieren, om zo nog eens voor het echt doktertje te kunnen en te gaan spelen. Dat leert de praktijk van alledag mij tenminste steeds meer. Die bestaat bijvoorbeeld in al die mensen die zich aan de hand van een of meerdere websites te buiten gaan aan zelfdiagnosticering of althans een serieuze poging daartoe doen om vervolgens met de zo verworven kennis een gesprek aan te gaan met een medicus dat je nauwelijks nog een consult kunt noemen, hoogstens een vraagstelling naar een bekende weg, naar bevestiging van de juistheid van de eigen konstatering. Waardoor bij mij de vraag rijst wat nog de relevantie is van een universitaire studie medicijnen van zeven, acht jaar als leken in een oogwenk en met een paar clicks net zo ver denken te komen en zichzelf menen te kunnen helpen, maar alleen nog een paraaf van de arts of specialist nodig hebben voor de gewenste medicatie.

Dat beeld doemt bij mij steeds meer op van die buitenstaanders die zich te serieus nemen en zonder blikken en blozen en in alle ernst doktertje denken te kunnen spelen zonder een spoor van zelfrelativering. Is dit al een reden tot verontrusting, minstens zo zorgelijk is die andere manier van doktertje spelen waarbij iemand in alle onschuld een lichamelijk probleem kenbaar maakt om vervolgens van alle kanten adviezen te krijgen waaraan natuurlijk altijd autoriteit wordt verbonden omdat ervaringsdeskundigheid in het geding wordt gebracht en anders wel de link wordt gegeven die de bron herbergt waar alle wijsheid in het betreffende geval aan werd ontleend. Ook dat gebeurt steeds in alle ernst en volle overtuiging zonder dat er ergens gas wordt terug genomen ten behoeve van de behandelende sector, die ook nog wel eens in een kwaad daglicht wil worden gesteld. Wat dus verre van het kinderspel is dat dus bestond in die onbewuste sexuele preoccupatie. Nee, het is in feite veel erger omdat hier met het volle verstand door volwassenen doktertje wordt gespeeld en de relevantie en het belang van professionals wordt ontkend en vaker zelfs ondergeschikt wordt gemaakt aan amateurisme en huisvlijt, dat ook nog eens elk toetsingskader mist en daarom eigenlijk niet eens meer een spel genoemd mag worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Doktertje spelen

  1. Mack zegt:

    Ik ben gewoon nieuwsgierig naar hoe mensen met zoiets omgaan. Daarbij dacht ik misschien een aantal dezelfde reacties te krijgen zodat ik het misschien in die richting moest zoeken. Het is geen normale rugpijn namelijk. De fysio gaf gisteren ook wel toe dat ik niet volgens de boekjes reageerde op de pijn, dus hij wist het ook niet helemaal. Maar ik zou niet gauw de adviezen van de artsen in de wind slaan. Als ik dat al zou doen zou het zijn omdat ik hele andere dingen voel dan hij zegt, maar niet omdat er op wikipedia iets anders staat.

  2. Anoniem zegt:

    Mac nou kun je je wel verontschuldigen maar de toon is gezet. Foei zelfdokteraars.

  3. Sjoerd zegt:

    Ik ben momenteel met de professionele tak van dat doktertje spelen in de weer. En dat valt nog niet mee.

  4. Emigrant zegt:

    Ja, er is iets vreemd in de reacties van de medemensen. Als je bij voorbeeld pijn in je been hebt zegt er al gauw iemand tegen je: ‘Beenpijn? O ja, dat had mijn zuster ook; veel dit-of-dat doen dan is het zo weer over.’ En een uur later loop je alweer een andere deskundige tegen het lijf. Nooit naar luisteren.

    Zelfdiagnostiseren kán wel eens goed gaan. Twee weken geleden had ik ineens een oog dat vol bloed was gelopen. Dat zag er behoorlijk verontrustend uit. Buiten was sneeuw en ijs, ik had niet met de auto naar de dokter kunnen gaan. Dan maar in het internet gekeken, en ziedaar, het was iets volkomen onschuldigs, dat in twee of drie weken vanzelf overgaat. Dat blijkt ook inderdaad het geval te zijn.

    Artsen kunnen veel, maar sommige dingen helemaal niet. Toen ik in 1996 ernstige rugklachten had was de arts radeloos en de physiotherapie was voor mijn gevoel onzinnig. Toen heb ik een oude vriend gebeld die ook arts is. Die zei, kom gauw eens langs. Wat ik toen niet eens wist, dat hij behalve arts ook osteopaath was. Hij vroeg om een röntgenfoto, die ik had, legde vervolgens zijn handen op de kwaaie plek, drukte en duwde wat en als finishing touch duwde hij met kracht een of ander bot terug op zijn plaats. Ik was er in een keer vanaf! Het resultaat en de (bedrieglijke) eenvoud van de behandeling hebben mij volledig overtuigd en de voorafgaande behandelingen als primitief te kijk gezet. De man bleek overigens een aardig zakcentje extra te verdienen door ook dure renpaarden op deze wijze te behandelen. Maar hij was wel arts natuurlijk, en die osteopathie-opleiding was ook lang en intensief geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s