Mijn verbond met Zuid-Limburg

Hoewel ik er wel eens eerder was geweest, misschien wel vijftien jaar daarvoor, en ik ook vaker op het station in Culemborg wat mee droomde met treinen die richting Den Bosch en nog verder naar het Zuiden vertrokken, moet ik in juli 1968, dus nu bijna vijfenveertig jaar geleden, heimelijk en zonder mij daar bewust van te zijn geweest, mijn band met Zuid – Limburg al hebben bezegeld. En het kan niet anders dan dat dat gebeurde tijdens een weekend Maastricht, een stad die toen ook al met zijn bijna buitenlands cachet een magische aantrekkingskracht uitoefende op ons als jong volkje dat leefde, verkeerde en woonde in wat toen als het oog en het hart van de wereld werd beschouwd, Amsterdam, de stad waar het allemaal plaats vond en in de schaduw waarvan alleen Maastricht nog werd geduld, dus een bezoek waardig werd bevonden. Van die drie dagen is mij niet veel bijgebleven. Erg weinig. Behalve dan het beeld van dat morsige hotel aan het Vrijthof, waar de motten zich tegoed hadden gedaan aan de gordijnen, waar geen plaats was voor een zigeunerkind aan de muur en waar de bedden niet bestand bleken tegen jeugdige liefde.

En net zo, maar dan veel preciezer, is in mijn geheugen gegrift wat er zich die zondagmiddag vlakbij dat hotel, zeg maar schuin er tegenover aan de natte kant van het Vrijthof, afspeelde zo rond een uur of half vijf. De hele middag was het toch angstig stil geweest in de café’s en op de terrassen ondanks het warme en zonnige weer. Men was gekluisterd bij radio en tv omdat men de afloop van de Tour wilde beleven en in Maastricht en het Zuiden dus nog meer dan in de rest van het land, wielerminded als men er nu eenmaal van oudsher was. Logisch dus dat de vreugde, het enthousiasme, de extase, toen de winst van Jan Janssen bekend was geworden, explodeerde en wel duizendkoppig over het Vrijthof moest spoelen, aangevuld met muziek en veel liters bier. En deel uitmakend van die golf, die flow, die uitzinnige en zingende mensenzee, wist ik dat ik daar in feite moest blijven, dat daar mijn bestemming lag en dat ik daar zeker terug zou moeten komen. Wat zeven jaar later dan ook geschiedde, waarna ik bijna veertig jaar verder er mijn plek geheel heb gevonden. Want zo lang duurt integratie. Met dank aan Jan Janssen, die mijn lot in juli 1968 zo wist te bezegelen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn verbond met Zuid-Limburg

  1. Sjoerd zegt:

    Heel Limburg zat destijds aan de buis gekluisterd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s