Plaatsvervangende schaamte

Het is in feite niks anders dan plaatsvervangende schaamte, dat ongemakkelijke gevoel waarvan ik, maar ik denkelijk niet alleen, bij bepaalde gelegenheden last heb als ik ongewild gekonfronteerd word met gedrag van anderen dat op zijn zachtst gezegd het mijne niet is en waar ik op dat moment ook helemaal niks mee heb. Nog vaak genoeg raak ik verzeild in van die situaties waarin ik het liefst de andere kant op zou willen kijken of mij het liefst uit de voeten maakte. Wat word je dan niet aangedaan door anderen en wat roept dat niet voor een gevoel op? Beroerd, onmogelijk en overbodig passen daar nog het meeste op als een echtpaar in jouw gezelschap ineens een nog altijd slepende ruzie die zij op die afspraak hebben meegenomen, onder de tafel door beginnen uit te vechten. Of wat te zeggen van die vrouw die plotseling en onbeschaamd vervalt in de meest vergaande confidenties over haar huwelijksleven. De tenen krommen zich bij mij dan toch wel als ik niet eens een keer hevig moet verzitten of een krampachtige poging doe om van onderwerp te veranderen. Waarin ik natuurlijk kansloos ben omdat de ratio het onmiddelijk aflegt tegen de emotie die zo nadrukkelijk in het geding wordt gebracht.

Waardoor het ongemak alleen maar toeneemt en ik mij overgeleverd aan en lamgeslagen door de situatie waan met als onverbiddellijke scherprechter de tijd die steeds langzamer lijkt te willen vorderen. En dan heb ik het nog niet eens over die omstandigheid waarin je volstrekt onverwacht te maken krijgt met gedrag van iemand die onherkenbaar is door de verwarring en de waan die hem of haar volledig beheersen. Wat moet je ermee aan als er geen ontkomen meer is aan de situatie? Redden wat er te redden valt en waar mogelijk de schijn van normaliteit hoog houden en doen alsof er niets aan de hand is, ondertussen hopend dat de tijd sneller verstrijkt dan je zou kunnen wensen of voor mogelijk houden? Wat natuurlijk niet gebeurt omdat iedere seconde alleen maar kruipt en jij onthand aanwezig bent in een ontmoeting die je overkomt en waarin de regie door die verwarde ander geheel in handen genomen is en die je dus maar laat begaan in je ongemak, dat op dat moment de beste en misschien wel de ultieme definitie lijkt van dat vaker zo abstract geachte begrip dat plaatsvervangende schaamte heet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Plaatsvervangende schaamte

  1. Nanos zegt:

    Ik ben degene die dan soms zegt: ‘Jongens, doe dat ergens anders’ of ‘Dat hoeven wij niet te weten hoor’. Dat wordt niet altijd in dank aanvaard, maar dat wordt hun gedrag ook niet. Ik maak er ook geen vrienden mee, maar deze mensen kan ik als vriend wel missen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s