Sneeuw in het verschiet

Het is niet de blijmoedige lach van Willemijn Hoebert, maar de bittere ernst van Gerrit Hiemstra die ons nationale gemoed in beweging en tegelijk alle seinen op rood zet met zijn aankondiging van de nadering van een pak sneeuw. Wat dan morgen moet gebeuren, konden wij gisterenavond al begrijpen. Waarmee het alarm tijdig is geslagen, zoutvoorraden op peil zijn gebracht en alle verloven ingetrokken behalve natuurlijk bij de NS waar men inmiddels weet dat dit die welkome verplichte verlofdag oplevert omdat men daar nu eenmaal niets tegen deze gril van de natuur weet uit te richten en de klant dat zo langzamerhand wel weet. Voor het overige zijn de instrukties en roosters nog eens in het hele land doorgenomen zodat iedereen tijdig is gesteld op dat uur U als dat door Hiemstra aangekondigde witte onheil van tien centimeter dik zich over ons land uitspreidt en daarmee alles tegelijk lam legt. Wat op het niveau van ons kleine, individuele huishouden zo ongeveer inhoudt dat de zakken zout op hun plaats zijn gezet, de snowboots hun vertrouwde plek weer hebben gekregen.

Ook het water in de garage is afgesloten en de sneeuwruimer staat op haar vertrouwde plaats. Want ik zal er weer aan moeten geloven en die paar kuub sneeuw dienen te verplaatsen. Met de hand nota bene omdat de maakbaarheid van onze samenleving en het dagelijks gebeuren nog altijd niet zover gevorderd is dat dit ook al machinaal kan gebeuren en je je daar evenmin meer mee hoeft te vermoeien. In schrille tegenstelling tot het bestaan van zo’n bizar instrument als een bladblazer, die je ook maar een enkele keer hoeft te gebruiken en welke bepaald lichtere arbeid vervangt, maar die kennelijk wel op tijd was uitgeengineerd om hem al als gereed product te koop te kunnen aanbieden. Zo niet dus die machinaal aangedreven sneeuwruimer waarvoor de economische crisis te vroeg kwam om de haalbaarheid ervan nog te onderzoeken dan wel daar geld in te investeren. Waarmee aangetoond is dat het oneerlijk verdeeld is in deze welvaartsstaat, in deze consumentenmaatschappij. Wat we morgen dus ondanks de barre kou met veel, veel te veel zweetdruppels aan den lijve zullen moeten ondervinden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Sneeuw in het verschiet

  1. Sjoerd zegt:

    Ik moet het eerst nog eens allemaal zien gebeuren…

  2. Mack zegt:

    Als je maar een strookje vrij laat voor de kinderen die er met de slee langs willen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s