Mijn boodschap aan reclame

Mijn leven is ermee vergeven zonder dat ik het nog merk of er zelfs oog voor heb. Het is voor mij zo’n verwaarloosbare factor geworden die er nu eenmaal is, maar waar ik verder niets mee kan en niets mee wil en die ik dus maar op de koop toe neem. Waarbij voor mij de vraag geldt of iedereen er wel zo tegenaan kijkt. Want het is onmiskenbaar een activiteit, een vorm van economische bedrijvigheid waarin karrevrachten aan geld omgaan. Het is, om zo te zeggen, een motor van de economie, een vliegwiel van de welvaart en een stimulans om te consumeren. Een branche met kapitale omzetten ten dienste van bedrijven, waarvan er geen een is die zulke uitgaven doet zonder de verwachting dat daar iets tegenover zal komen te staan. Dat is, dacht ik, de essentie van de reclame. Daar is de commercial voor bedoeld. Om de consument in zijn koopgedrag te stimuleren, om sluimerende behoeften tot leven te wekken. Iets anders is er voor mij niet van te maken. Hoewel ik wel in de sfeer van veronderstellingen blijf hangen omdat die expliciete boodschappen met dat onomwonden oogmerk in de verste verte niet aan mij zijn besteed.

Ik beschouw het veel meer als die hinderlijke vliegen die je zonder enig doel blijven belagen of nog erger als die muggen die de onhebbelijkheid hebben om je uit de slaap te houden. Ik kan er dus niets mee en ik snap ook niet dat mensen zich daardoor in beweging laten brengen. Je bent waarachtig toch wel in staat om je eigen gedrag of behoeften te bepalen. Daar heb je toch zeker geen lokkertjes voor nodig en al helemaal niet als ze gepresenteerd worden met de vermeende autoriteit van de Bekende Nederlander? We zijn, mag ik toch hopen, het niveau van het kind ontstegen dat immers nog een voorbeeld zoekt om het eigen gedrag vorm te kunnen geven. Hoewel de werkelijkheid van het reclamewezen toch geheel anders blijkt dan mijn beleving en mijn blik waarmee ik om mij heen kijk, gezien de volharding waarmee deze met de wereld rondom haar heen blijft communiceren en waaruit het dedain voor de consument meer dan overduidelijk blijkt, want deze kennelijk als te manipuleren en willoos beschouwt. Dat is ongeveer de toon die haar muziek maakt, waardoor ik mij niet aangesproken voel en waaraan ik dus ook geen boodschap wens te hebben. Dat wilde ik vandaag toch even gezegd hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Mijn boodschap aan reclame

  1. Sjoerd zegt:

    Toch bepaald reclame wat we doen, zelfs onbewust… Hele hypes worden zo ontketend.

  2. Ximaar zegt:

    Zelf merk ik er erg weinig van. De Nee-Nee-sticker op mijn brievenbus werkt optimaal. En de blokkeringen die ik in mijn browser heb gezet zorgen voor relamevrij TV-kijken en vrijwel reclame-vrij internetten. Soms komt 1 van de 20 reclames op een krantenwebsite door, maar dan houdt het wel op. De meeste reclame die ik nu zie zijn de billboards langs de weg. Gelukkig rij ik geen auto en zie ik die langs de grote wegen niet. Kleinere versies hangen soms binnen de bebouwde kom aan lantaarnpalen. Bij 2 van die palen hangt hier zo’n verlichte versie die wijst naar een supermarkt die al een jaar terug zijn deuren heeft gesloten. Dan kunnen die borden dus weg of op z’n minst kan het licht in het bord uit. Dat gebeurt dus niet en dat irriteert me. Maar dat is het dan zo ongeveer. O ja en die reclameborden tegen het vloeken op stations, alsof er op stations meer gevloekt wordt. 🙂

    De reclames zelf kan ik goed begrijpen als er iets nieuws is wat wereldkundig gemaakt moet worden. Maar erg veel reclames zijn er om bestaande producten beter te promoten dan dat van de concurrent. Die reclames werken vaak door het stimuleren van onvrede, waarbij je die onvrede oplost door hun product te kopen. Tragisch vind ik dat. Bij mij werkt dat averechts.

    Grote bedrijven die dat doen wil ik niet meer. Dus geen coca cola, pepsi, dela en geen kpn troep. Als je internet of mobiel belt via kpn, dan gaat de helft van je abonnementskosten direct naar de reclamebureaus. Mijn internetprovider heeft nog nimmer een reclame op TV getoond of ook maar iets in de krant geplaatst en is daarom stukken goedkoper (ik betaal de helft van wat KPN vraagt). Mensen bij KPN betalen er dus zelf voor dat ze veel van die KPN-reclames te zien krijgen. En alles wat een bedrijf in reclames stopt, kunnen ze niet in hun kwaliteit steken.

  3. math zegt:

    Reclame is inherent aan de vrije maatschappij. Vrijheid van aanbieden en van kopen. Het irriteert mij ook in hevige mate, omdat ik eenmaal een gewoonte dier ben en niet voortdurend switch van merk of leverancier. Maar haal vanaf morgen alle reclame weg en je schakelt de concurrentie uit, en de keuzevrijheid. In communistische systemen had je en heb je geen reclame-uitingen, geen concurrentie met alle kwalijke gevolgen van dien.

  4. Margo zegt:

    Ik vind de tv-reclame ontzettend irritant. Hoe irritanter de reclame (hoop herrie, snelle beeldwisselingen, domme reclame en onbegrijpelijke reclame) hoe meer ik goed luister daar de naam van het product, want dat zal ik dus nooit kopen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s