Een direkte omgeving

Zo in de loop van een dag krijg je ze allemaal wel een keer in je vizier. Je bent er niet naar op zoek, maar in het voorbijgaan tref je ze, stuk voor stuk. Die passanten die tot een mensenleven horen en daarin voor de achtergrondmuziek en het decor zorgen zonder dat ze de hoofdzaak vormen. Maar ze passen erbij op eenzelfde manier als het weer deel uitmaakt van een mensenleven, dus ook van mijn leven. Dat zijn die man met zijn twee tassen, een in de linkerhand en een in de rechter. Die vrouw, van net in de vijftig, die nu al veroordeeld is tot haar rollator. De man die zijn stiel van hoofdonderwijzer maar niet heeft verlaten en nog altijd wandelt en kijkt alsof hij op het schoolplein aan het surveilleren is. De vrouw die alleen maar rode schoentjes draagt en dat nu al twintig, vijfentwintig jaar volhoudt. Of die vrouw die Sara pas heeft gezien en haar haar per week van een andere spoeling voorziet, met telkens weer een opzienbarende kleur. De man die gewoon is om steevast bij mij voor de deur de straat over te steken. En de man die dag in dag uit dat stoepje bij zijn voordeur met een handstoffer veegt en steeds om klokslag half twaalf in de ochtend.

Of die vrouw die altijd een appel eet als ze haar dagelijkse wandeling doet. En de vrouw die twee passen achter haar man aan loopt en nooit een stap dichterbij zal komen. Die oude man die zijn pet achterstevoren draagt. Het meisje – is ze al zestien – dat veel te hoge hakken draagt, dus strompelt in plaats van dat ze loopt. De vrouw die al jaren het parochieblaadje op exact dezelfde tijd bezorgt. Het is de man met zijn vier honden in verschillende maten. Of die vrouw die iedere vrijdag haar droogmolen geheel gevuld laat draaien. Dan wel die man die ik dagelijks drie keer met zijn poedeltje langs zie komen. Stuk voor stuk behoren ze tot het decor dat de achtergrond vormt van mijn leven. Wat bezielt al die mensen? Wat houdt hen bezig? Wat gaat er in hen om? Dat zijn de vragen die er in mij opkomen en die zich vermengen met mijn hoop dat diezelfde vragen hen ook bezig houden. Want dan is er de kans dat ik er evenzeer als hen toe doe en niet verzink in een kleurloos en anoniem bestaan, dat zich geheel onttrekt aan het zicht en de interesse van mijn direkte omgeving.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Een direkte omgeving

  1. Jolie zegt:

    Heel mooi en liefdevol geschreven Rob…

  2. math zegt:

    Wat een perfecte observatie, ik moet aan Carmiggelt denken.

  3. Laurent zegt:

    Ja, zij denken waarschijnlijk al tien jaar ‘heeft die vent niks anders te doen dan mij te bespioneren door zijn voorraam?’

  4. Sjoerd zegt:

    Grinnik, dat antwoord van Laurent… Die kan raak uit de hoek komen.

  5. Margo zegt:

    Wat zie jij veel!
    Een droogmolen kun je niet vullen hoor, wel volhangen. Maar misschien bedoel je een wasdroger?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s