Ottie

Het was al de derde keer in nog geen drie, vier weken dat ik haar in die grote hal van het ziekenhuis zag zitten. Niet in een keten van mensen die op hun beurt zaten te wachten. Nee, helemaal in haar eentje zat zij daar, waar zij fraai afstak tegen het hoofdzakelijke rood-oranje van het meubilair dat noch stoel noch bank mocht heten, maar veel meer de naam van element verdiende, want daardoor ook functioneel als zitplaats kon zijn. Zo zat zij daar, en eigenlijk als het ware te wachten op het gesprek dat ik ten langen leste en lichtelijk schoorvoetend met haar aanknoopte omdat er naast haar nog een zitplaatsje was. Niet dat ik er wat diepgang of iets bijzonders van verwachtte. Want op zulke plaatsen gaat het meestal zoals het gaat, met vaker van die obligate kreten en zinnen die bij elkaar natuurlijk niet de naam van een gesprek verdienen, maar de stilte, die soms zo drukt, verbreken en het wachten verkorten. Waar hier al direkt geen sprake van was omdat zij met de deur in huis viel met haar opmerking dat ze benieuwd was of de zorg en de aandacht hier beter zouden uitpakken dan ze elders gewend was. Dat heet dan een binnenkomer, waarmee zij mij meteen bij de les had, om vervolgens de touwtjes van de conversatie in handen te houden en het gesprek steeds te sturen in de door haar gewenste richting, merkte ik al snel.

Omdat ik nog wel enige tijd verwachtte te hebben, ging ik er toch eens goed voor zitten wat deze oudere vrouw van Indonesische komaf mij zoal te vertellen had. Want dat was genoeg, bleek al snel, zonder dat ik vragen hoefde te stellen of haar moest aanmoedigen. In een oogwenk passeerden het Jappenkamp, de Aziaat, het racisme van de vroegere Valkenburgse burgemeester Breekpot, haar psychologie – praktijk, haar woning in Sittard, haar handigheid in het spreken van het dialect na zo’n zestig jaar de revue. Kortom, een mensenleven, haar leven, in een notedop. En ik had het gevoel dat er nog veel meer aan zat te komen, toen ik voor mijn beurt naar binnen geroepen werd en zij mij nog alleen toevoegde dat ze Ottie heette. Toen mijn consult en het kwartier voorbij waren, bleek zij inmiddels te zijn vertrokken. Ik zag haar tenminste niet meer, wat ik eigenlijk jammer vond omdat ik die conversatie met haar nog graag had afgemaakt. Je hebt wel eens van die mensen, zoals die Ottie er een was, die je dan ook ondanks dat voorbijgaan waarin je met haar hebt gesproken, niet gauw zult vergeten. Als ze tenminste heeft bestaan en het geen droombeeld was waarin je jezelf voor even had verloren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ottie

  1. Sjoerd zegt:

    En vergis je niet, er lopen nog heel wat Otties rond…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s