Taalbarrière

Ik woon al weer zevenendertig jaar in het Zuiden van Limburg en heel erg naar mijn zin. Ik kon hier wel nooit zijn weg geweest, hoewel niet geboren. Het is mijn thuis en ik voel me er thuis en leef er het leven zoals iedereen dat hier leeft, dus volledig geassimileerd, hoewel ik de taal, het dialect, niet spreek. Maar geloof me dat is me dan ook een toer, als je die niet met de paplepel kreeg ingegoten. Niets moeilijker dan dat, zelfs lastiger dan het Algemeen Beschaafd Nederlands, omdat elke vorm van logica erin ontbreekt. In het dialect noemt de plaats Beek zich bijvoorbeeld Baek. Maar de maar een paar kilometer verder gelegen dorpen Spaubeek en Neerbeek heten in het dialect respectievelijk Sjpaubik en Nirbik. Wie het snapt, mag het hier zeggen, maar ik in ieder geval niet. Met als gevolg dat ik er snel mee ben gestopt om te proberen de dorpstaal van Schimmert me eigen te maken. Ik beperkte me maar tot het ABN in de hoop dat ik dan ook wel begrepen zou worden. Wel met het gevolg dat dat mij tot op de dag van vandaag, ondanks mijn verblijf van zevenendertig jaar hier, nog altijd bestempelt tot een Hollander, althans volgens een groepje dorpsbewoners.

Precies zoals dat mijn dochters ook overkwam, toen ze, ondanks dat ze dat dialect wel beheersten en ook spraken, op de basisschool door medescholieren van eenzelfde etiket werden voorzien. Dus niettegenstaande mijn goede wil en gezindheid, mijn verstaanbaarheid, mijn aanpassingsvermogen en het bezit van hetzelfde paspoort bleef ik toch voor een deel een buitenstaander, hoewel niet in die mate als het woord op zich misschien wel uitdrukt. Maar daardoor moet ik er wel steeds aan denken hoe het moet zijn voor mensen die meer dan één paspoort hebben, een ander moederland, en zich ook nog eens onderscheiden in uiterlijk, cultuur, godsdienst en moedertaal, maar er hier desondanks verdraaid graag bij willen horen en ook bereid zijn om daar alles voor te doen. Ik weet een klein beetje uit ervaring, hoewel het maar peanuts is, dat ze een lange, heel lange weg hebben te gaan, hoe graag ze die ook korter zouden willen maken. De afstand ervan wordt bepaald door hun omgeving en die werkt dus lang niet altijd mee. Daarom zou ik niet graag in de schoenen van immigranten, allochtonen of asielzoekers willen staan. Ik weet wat hun lot is en ik kan er een beetje over meepraten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Taalbarrière

  1. Laurent zegt:

    Ik ben er wat dat betreft ook nooit helemaal geïntegreerd. Op mijn vijfde kwamen we er wonen, maar alhoewel ik het Limburgs prima verstond heb ik het nooit gesproken of willen spreken.

  2. Sjoerd zegt:

    Ach, ik blijf ook altijd een import Limburger, al ben ik er geboren en getogen…

  3. Mack zegt:

    Dat krijg je wel in streken waar men trotser is op de streek dan op het land waarin het ligt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s