De spanningsboog van deze tijd

Als ik om een ding bijna zielsblij ben, dan is dat wel om het feit dat ik in deze tijd geen kinderen meer hoef op te voeden. Ik heb steeds meer het gevoel dat wij en ook onze dochters de dans van de stress en de hectiek van vandaag de dag mooi zijn ontsprongen. Dat gevoel bekroop mij sterk toen ik afgelopen zaterdag wat uitspraken van een ontwikkelingspsycholoog las die hij deed naar aanleiding van cijfers over de toename van het medicijngebruik door kinderen. Zo ging er vorig jaar 810.000 keer een recept over de toonbank voor hormoonzalfjes en – sprays, welke bedoeld zijn om allergische reakties te onderdrukken. Dat was twintig procent meer dan in 2005. Twee keer zoveel kinderen als tien jaar geleden kregen vorig jaar een adrenalinespuit mee, omdat ze een allergie voor noten hebben die fataal kan zijn. Ruim 400.000 maal werd een laxeermiddel voor kinderen voorgeschreven, een stijging van dertig procent ten opzichte van 2005. En het aantal kinderrecepten voor Ritalin verdubbelde tot 108.000 in 2011. We spreken dan van een amfetamine dat tijdelijk de rust en de concentratie in het hoofd vergroot en dat dus toegepast wordt bij een toenemend aantal kinderen dat zich maar heel kort kan concentreren en voortdurend op zoek is naar prikkels en spanning.

Wat een typisch verschijnsel is van de westerse wereld omdat die zelf als het ware aan ADHD lijdt, aldus die ontwikkelingspsycholoog. We leven naar zijn zeggen in een bijna overspannen wereld met drukke schema’s en agenda’s, met veel prikkels, altijd geluid, vermaak en verplaatsingen, waarin verveling en niks doen not done zijn, bijna een taboe en kleine kinderen niet eens meer de mogelijkheid hebben om met de duim in de mond in een hoek te hangen. De ene na de andere prikkel wordt hen toegediend met als het mooiste voorbeeld de kinderen, die een dag school achter de rug hebben en dan naar de naschoolse opvang gaan waar ze opvangkrachten treffen voor wie de werkdag net begint en die dus wel zin hebben om er fris van de lever tegen aan te gaan. Doe dat als volwassene maar eens na als je een dag werken erop hebt zitten. Vandaar die onrustbarende toename van ADHD. Want zie je als kind maar eens af te sluiten van al die voortdurende prikkels. Zeker als je daar aanleg voor hebt, ga je er vanzelf in mij. Waarmee je bijna kunt zeggen dat deze tijd met haar ongenadig tempo en veelomvattendheid haar eigen kinderen platwalst en opvreet en zo aan zichzelf ten onder dreigt te gaan, tenzij haar voortdurende spanningsboog eens een keertje wordt losgelaten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De spanningsboog van deze tijd

  1. Mack zegt:

    Ik hoorde laatst op de radio dat buitenspelen de oplossing schijnt te zijn tegen alle moderne kinderziekten. Ik vond het nog wel logisch klinken ook.

    • robschimmert zegt:

      Die ontwikkelingspsycholoog zei met zoveel woorden: Bouw regelmaat in het leven in. Eet op vaste tijden. Laat je kind elke dag lang buiten spelen. Pas je aan, zodat het kind zich niet aan jou hoeft aan te passen. Kat in het bakkie, zou ik dan op mijn beurt zeggen. Moet toch makkelijk kunnen?

      • Margo zegt:

        Maar er zijn geen moeders (vaders) die hun kansen op hun carrière opgeven om thuis een beetje met de kinderen te zitten. Nog los van het feit dat alles stervensduur is en er van één inkomen, zeker naar huidige eisen, niet geleefd kan worden.

  2. Ximaar zegt:

    Ik denk dat je het ook een groot deel bij de ouders moet zoeken. Ouders nemen minder kinderen en hebben meer tijd per kind. Ze hebben ook meer geld en een betere opleiding. En waar vroeger een ouder zei: ‘Je moet niet zeuren, ga maar buiten spelen.’ staan ze nu zo op de stoep bij de huisarts en o wee als die zegt dat het vanzelf wel weer over gaat.

    • Margo zegt:

      Ik denk niet dat ouders meer tijd voor hun kinderen hebben. Ik denk juist minder. Beide ouders werken en de kinderen worden opgevangen door school, crèche, naschoolse opvang, opa’s en oma’s, clubjes sport ed. Dat geeft een hoop onrust bij de kinderen.
      Die hogere opleiding zorgt misschien voor meer geld maar ook meer carrière kansen en alle tijd die dat opslokt.

  3. Margo zegt:

    Kinderen maken iedere dag nieuwe dingen mee en moeten al die nieuwe indrukken kunnen verwerken. In een hoek hangen en verder even niets. Komen er steeds nieuwe indrukken bij zonder dat het verwerkt kan worden dan ontstaat een geestelijke obstipatie. De kinderen schieten in de stress zoals het ook mij overkomt als ik te veel indrukken krijg zonder erop volgende rust. Vroeger hadden we geen tv, toen jij en ik klein waren, en geen andere beeldschermen met snel bewegende beelden en een hoop herrie. Wij hadden gewoon de gelegenheid tot rust te komen en in een hoekje met een boekje te mogen zitten. Tegenwoordig mogen ze na school naar allerlei clubs, sporten, en andere dingen. Vinden ze leuk, maar ze moeten juist tegen dat vele in bescherming worden genomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s