Afstand van de American dream

Door de overvloed aan informatie die door de media gegeven is naar aanleiding van de Amerikaanse presidentsverkiezing, ben ik weer eens ondubbelzinnig met mijn neus op een niet door mij te ontkennen feit gedrukt. Hoewel het bij mij al een tijdje sluimerde, wilde het besef ervan maar niet levend bij mij worden. Ook niet na lezing van de ode die Geert Mak in zijn “Reizen zonder John” aan Amerika bracht en die van bladzijde tot bladzijde van zijn liefde voor dat land getuigde. Na alles wat ik sindsdien in mijn kranten las en op tv heb gezien en op de radio gehoord, over de binnenkant van dat land, maar nog meer over de buitennissigheden die tot ’s lands wijs en ’s lands eer gerekend worden, weet ik nu wel zeker wat ik al langer voorvoelde bij de lezing van de Amerikaanse literatuur, die toch het meest de geest van dat land verkent en vertegenwoordigt. Zagen Updike, Roth en Frantzen al geen kans om mij in te nemen voor het klimaat en de sfeer van hun Verenigde Staten, na alle nieuws en feitenmateriaal dat gedurende de afgelopen weken over mij werd uitgestort, is het voor mij klip en klaar dat ik niets met dat land heb en dat ook nooit zal krijgen.

Verwacht van mij geen verwantschap met een omgeving waar de gedachtenwereld van de Tea Party welig kan tieren, waar de Ku Klux Klan, waar rednecks alle kansen krijgen en waar het ene soort godsdienstig fundamentalisme wordt getolereerd, terwijl dat andere in extremis verketterd wordt. Is dat al niet mijn pakkie – an, evenzeer staat het materialisme van diezelfde cultuur mij tegen, zoals ik het ook slecht verdragen kan dat daarin eten geen middel is om te overleven dan wel om het bestaan draaglijk te maken, maar een doel in zichzelf wordt en daarmee ontaardt in vreten onder de vlag van die typisch Amerikaanse namen als McDonalds, Kentucky Fried Chicken en Burger King. Mag ik dat misschien allemaal ver van mij werpen, die perverse verschijnselen die voor mijn gevoel niets met mij en mijn cultuur te maken hebben, hoewel die op haar beurt wel de bron was voor al die scherpe kanten in the American way of life? Laat mij dan maar Europeaan blijven, misschien wat bezadigder en belegen, maar, zo weet ik zeker, met de precieze bagage om in alle opzichten de maat te kunnen houden, die bij beschaving hoort en die niets met de American dream te maken heeft. Laat staan dat ik erin geloof.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Afstand van de American dream

  1. Laurent zegt:

    Als die American Dream dan tenminste maar op waarheid berustte, maar de helft van de niet-steenrijken daar stemt Republikeins omdat ze denken ook een eerlijke kans hebben rijk te worden.
    Wat jij beschrijft is weliswaar een dominante cultuur daar, maar niet iedereen voldoet eraan, vergeet dat niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s