5 november 1956

Vandaag precies zes jaar terug plaatste ik deze herinnering op mijn weblog, welke toen vijftig jaar terug in de tijd ging. Mij dunkt een dwingende reden genoeg om dit logje vandaag – het is immers 5 november – opnieuw te plaatsen:

Het is vandaag op de kop af vijftig jaar geleden. Het was maandag 5 november 1956. Zoals gebruikelijk togen we aan het begin van de week naar de aula, die niet meer was dan een dubbele gymzaal waar voor dat moment de tussenwand was weggehaald en de wandrekken zowel links als rechts over de hele lengte het troosteloze decor vormden van die wekelijkse bijeenkomst, waar de gehele schoolbevolking, leraren en leerlingen, 350 in getal, aanwezig had te zijn. Die bijeenkomst, die meer bedoeld was ter stichting dan voor het vermaak, en die eigenlijk zijn gebruikelijke vijftien minuten te lang duurde, werd door de rector benut om een thema, al of niet ontleend aan de klassieken, nader te belichten en door te vertalen naar onze leer – en schoolsituatie. Natuurlijk was dit veel te veel gevraagd van het druistige jong volk dat wij waren en dat dan ook die vijftien minuten lang zijn gewicht collectief van links naar rechts en weer andersom stond te verplaatsen tot het opklinken van die altijd weer bevrijdende cantus, het schoollied, want het was immers een gymnasium, dat zich daar maar wat graag op wilde voorstaan.

Die maandagochtend, 5 november 1956, leek alles anders. Het neerslaan van de Hongaarse opstand de dag daarvoor was het gesprek van dat moment. Wie had het krakend verslag van NCRV – correspondent Alfred van Sprang uit Boedapest immers niet gehoord? Het geroezemoes klonk zwaarder en tegelijk bedrukter in de aula, maar zonder dat er een spanning voelbaar was. Die steeg echter meteen toen de rector voor iedereen toch zichtbaar anders zijn katheder betrad. Niet anders dan anders zweeg hij voordat hij begon, maar nu toch wat langer waardoor de stilte in de aula omhoog begon te kruipen. Die stilte ging met dat langer zwijgen steeds zwaarder drukken waardoor je zelfs geen speld meer kon horen vallen. En toen begon hij zijn maandagochtendspeech, dachten wij althans, omdat zijn mond bewoog en geluid daaruit te voorschijn kwam, geluid waaruit slechts de woorden …Hongaren….vrijheid…..Russen…..vielen op te maken, waarna hij in een oorverdovend gehuil in de microfoon uitbarstte. Het moet minuten hebben geduurd. En ik, ik stond daar heel alleen tussen al die anderen die net zo alleen waren als ik. Niet begrijpend. Verlaten. Met een raadsel dropen wij af. Wisten wij veel. Tot jaren en jaren later, toen ik hoorde dat hij, die rector dus, in Dachau gevangen gezeten had. (5 november 2006)

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op 5 november 1956

  1. math zegt:

    Ik was toen 10 jaar, kan me de krantenkoppen herinneren, maar wist niet, wat ik nou weet. Maar het was wel stil bij ons aan de boerentafel tijdens het warm eten.

  2. Mopperkont zegt:

    Heb de datum nooit zo precies geweten, maar twee dagen eerder werd mijn broertje geboren en dat herinner ik me wel. Ik was zelf pas 5.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s