Vervlogen idealen

Op weg naar de zeventig neem ik vaker de gelegenheid om vast te stellen wat er zoal is geworden van al die hoog gestemde idealen die ik op mijn twintigste, vijfentwintigste in mijn bagage had. Waar stond ik in die tijd en wat is er van mijn principes van toen geworden? Een verrijkende vingeroefening die ook zijn ontluisterende effecten heeft, kan ik mijn lezer verzekeren. Want dat er draaien door mij zijn gemaakt, dat staat wel vast. En echt niet alleen omdat die grote, boze wereld is veranderd, maar nog meer mijn eigen micro – kosmos van waaruit de invloeden op mij werden uitgeoefend om die Olympus van mijn steile principes te verlaten. Uiteraard hield ik het indertijd nog wel even vol om mijn poot stijf te houden, dus bijvoorbeeld om niet naar landen met dictaturen te gaan. Spanje, Portugal en Griekenland werden door mij gemeden als de pest, terwijl ik bij het naoorlogse Duitsland, ook de nodige vraagtekens zette. Ik herinner mij nog de urenlange debatten met vrienden en kennissen die het daar allemaal niet zo nauw mee namen en goed gemutst naar die landen gingen, waardoor zij wel een minpuntje van mij ontvingen op mijn conduitestaat. Je was scherpslijper of je was het niet. Dat betekende bijvoorbeeld ook dat Beieren en Oostenrijk onderaan stonden op mijn lijst van streken en landen om te bezoeken.

Daar kon het nazisme namelijk opkomen en bloeide het conservatisme nog altijd gezien de dominante rol die Franz – Jozef Strauss toen nog in de Duitse politiek kon spelen. Nee, gemakkelijk maakte ik het mijzelf toen bepaald niet en ik snap nog altijd niet dat ik desondanks mijn goede humeur ook in die jaren heb weten te bewaren. Hoezeer het allemaal heeft kunnen verkeren, ook bij mij, wordt wel bewezen doordat het mij nu veertig jaar later zo maar kan overkomen dat mijn antipathie van toen in zijn tegendeel is omgeslagen, waarbij mijn omstandigheden een stevig handje hebben geholpen. Want doordat onze mobiliteit stukken beperkter is geworden met name als gevolg van fysieke ongemakken, is de mogelijkheid en ook de behoefte om nog eens ver te reizen en te rijden stukken afgenomen. Wat niet wegneemt dat wij ook nog onze verlangens om er nog een weekje tussen uit te gaan, wel degelijk hebben. En hoe bewuster wij ons daarvan zijn, des te meer beginnen juist Beieren en Oostenrijk te wenken en te lonken, vreemd genoeg of misschien toch eigenlijk niet omdat wij daar voor ons eigen gevoel nog wat overzichtelijkheid en knusheid denken en hopen te vinden. Waarmee ik verder alleen gezegd en aangetoond wil hebben dat idealen kunnen vervliegen om zelfs in hun tegendeel terug te keren.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Vervlogen idealen

  1. Margo zegt:

    Een waar woord! Maar jouw wens juist die landen te bezoeken die je eerst links liet liggen heeft ook te maken met het feit dat er een nieuwe generatie is, hier, daar en overal, en je volkeren niet kunt (ver)oordelen op het verleden van hun (groot) ouders. Daarbij waarschijnlijk ook het besef dat er overal wel wat is.

  2. Na 1975 is Spanje net zo links en rechts geworden als de andere landen in de EU.
    Wij voelen ons nog steeds gelukkig dat we zowel in Nederland als in Spanje mogen/kunnen wonen. Dat is in ieder geval één jeugdideaal dat we allebei verwezelijkt hebben.
    Grtz Albert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s