Een vertrek naar de Allier

Een van die tv-programma’s waar ik nog wel eens naar wil uitkijken, is “Ik vertrek”. Toegegeven, het behoort tot dat door mij zo vaak vervloekte genre van de reality – tv. Maar misschien ben ik ook wel net een mens die in zijn zwakke momenten op zijn wenken bediend wil worden en dan graag getuige is van het tobben, het zwoegen van die Nederlanders die meer lef hebben dan ik en vaker in het wilde weg, dus zonder nadenken, het avontuur in den vreemde tegemoet gaan. Zonder bijvoorbeeld de taal van het land te spreken en zo het onheil over zich afroepend dat zich dan ook prompt aandient en de avonturiers ten volle treft. Daar kijk je vaker met stijgende verbazing en onbegrip naar omdat je er met je pet niet bij kunt dat mensen zo onbekookt over één nacht ijs durven te gaan en dat allemaal ook nog genadeloos door de tv – camera laten registreren. Waardoor je dus te zien krijgt hoe ver je je verstand kwijt kunt raken, want volledig gevangen in en bevangen door dat ene idee van een huis of een bedrijf in het buitenland omdat Nederland zo benauwd geworden is. Want dat is het tot vervelens toe herhaalde argument om die volslagen blinde vlek ergens in den vreemde op te zoeken omdat daar het beloofde land zou zijn.

Dat is de grondtoon en de rode draad van iedere reportage weer, waarbij ook meer dan eens het slechtste van het slechtste in mij wakker word als ik met bijna onverholen leedvermaak zit te kijken naar alle gekluns en geklungel ten gevolge van zoveel onbenul. Zo ook gisterenavond weer toen een Zeeuwse familie het zo veilige, maar misschien voor hen wel te kneuterige Kapelle verliet om zich in het hart van Frankrijk te vestigen, in een van die meest onzalige departementen waar bijna geen Fransman van geboorte nog te vinden is omdat die hun heenkomen naar betere oorden hebben gezocht. Voor die Zeeuwen leek de Allier ergens in de buurt van Moulins en Nevers niettemin de ultieme vervulling van hun wensdromen te zijn. Met een camping en bijbehorende gites als perspectief. Welk doel je hen met horten en stoten en struikelend over de taal en de ambtenarij en de regelgeving en alle lokale ongemakken uiteindelijk toch zag bereiken. Waarmee hun verhaal nog een happy end kreeg en mijn kwalijke leedvermaak, want dat was die donkere kant van mij die even zichtbaar werd, zijn uitweg vond naar bewondering voor deze Zeeuwen en hun bijna onbeperkte uithoudingsvermogen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een vertrek naar de Allier

  1. Mack zegt:

    Dat hebben ze van tegen de wind in fietsen, dat uithoudingsvermogen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s