Vaandeldrager: een ambacht.

Hij was me nooit als zodanig opgevallen totdat ik onlangs bij toeval met hem daarover aan de praat raakte en ik me opeens realiseerde dat waar hij in mijn ogen – en van wie trouwens niet – al die jaren zo onopvallend mee bezig was toch een veel verstrekkender betekenis had dan ik ooit had durven vermoeden. Een x aantal malen per jaar zie ik bij mij in het dorp de fanfare voorbij trekken. De drumband voorop, daarachter het bestuur op chique, vervolgens het blazerskorps en daar ergens er tussen de vaandeldrager, die natuurlijk met dat geheel onlosmakelijk is verbonden, maar hoewel in het oog springend, tegelijk niet zo opvallend, omdat hij er nu eenmaal bij hoort. Vandaar dat je ook niet geneigd bent om daar nog eens extra op te letten. Wat, naar ik van deze voormalige vaandeldrager van onze fanfare hoorde, absoluut misplaatst is. Ten eerst omdat dat vaandel het symbool is van de bijna 150 – jarige traditie van het korps, welhaast de verbeelding is van haar glorie en roem. Waardoor ze dan ook met verve en met allure gepresenteerd en gedragen behoort te worden. Zie daar de last die in dat vaandel besloten ligt en die dan ook in stijl uitgedragen dient te worden. Wat zoveel betekent dat dat een stramme houding van de vaandeldrager vraagt, dus dat zijn lichaam kaarsrecht moet zijn en zo een hoek van negentig graden vormt met het vlak waarover gelopen wordt.

Binnen die hoek behoort het vaandel in een stand van 60 graden te staan, dus zodanig te neigen dat de tekst daarop goed te lezen is. Blijft over de strikte regel dat het vaandel net voor het hart van het korps wordt gedragen, precies in de as ervan. Hetgeen nogal wat accuratesse vergt en vooral discipline en maatgevoel om naadloos tijdens het marcheren op die positie te blijven met handhaving van het exacte marsritme. Zo lastig ligt het allemaal wel, legde die voormalige vaandeldrager van onze fanfare mij uit. Het duurt best een aantal jaren voordat je de echte feeling hebt. Vandaar dat hij, naar zijn zeggen, toch nog vaker met pijn in zijn hart naar zijn oude plekje keek, een plek die hij inmiddels al weer zo’n zes jaar had verlaten, omdat hij nog altijd de worsteling van de huidige vaandeldrager zag. Wat ook geen wonder was, zei hij in alle ernst tegen mij, omdat het bij hem ook zo’n tien jaar had geduurd voordat het met hem binnen de fanfare lekker liep. Waarna hij er nog zo’n dertig mooie jaren als vaandeldrager aan kon plakken, jaren waarin hij een met het vaandel kon worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vaandeldrager: een ambacht.

  1. Sjoerd zegt:

    Het lijkt me het rotste baantje bij de fanfare…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s