De ring en de aanstellerij

Omdat de afstandsbediening van onze televisie zich niet alleen binnen mijn handbereik bevindt, zie ik wel eens programma’s passeren die beslist niet mijn keuze zijn, maar die mij daardoor wel een blik gunnen op een wereld die niet de mijne is, waar ik ver vanaf sta. Zo zag ik een paar dagen terug fragmenten van de uitreiking van de Televizierring, die bij mij echt de vraag opriepen in wat voor een omgeving ik was aanbeland. Waar zat ik opeens naar te kijken? Was dit real life, zoals dat wordt genoemd, of slechts een imitatie van een imitatie met alleen maar beroerd opgeleide acteurs, die ook nog eens de slechtste voorbeelden probeerden na te bootsen? Nederland op zijn smalst dat glom van zijn eigen allure dat nog niet eens klatergoud was, maar verguldsel bleek bij nadere beschouwing wat dan de glamour van de polder of wel van de kouwe grond genoemd kan worden. Want waar leek het nou helemaal op? Die gilletjes, die gekruiste vingers, die hugs, die hi-fives, die maniertjes, die aanstellerij alsof er godweet ik niet wat op het spel stond.

Terwijl het nota bene om niks, om nul komma nul ging, namelijk om wat nou het door de kijkers meest gewaardeerde programma was van het afgelopen jaar, in Nederland wel te verstaan. Zodat het in feite nergens om ging en evenveel voorstelde en van alle vertoon dus des te meer een luchtbel maakte met uitsluitend figuranten daarin van het laagst mogelijke soortelijk gewicht. Geen wonder dat deze mensen dus stuk voor stuk zweefden, moeilijk als het voor hen is om met beide benen op de grond te blijven staan, in een universum dat voor hen was geschapen door de man – John de Mol dus oftewel de Lord van the Ring – aan wie ze bij uitstek schatplichtig waren. Wat ze ook bleken, toen ze omstandig en opzichtig zijn hielen likten en ook nog eens bij herhaling waardoor ik zeker wist dat dat het enige was dat echt aan hen was en niet verzonnen noch namaak kon zijn, dus het precieze peil weergaf van al die types die zich mochten koesteren in de glans van de Televizierring die glom van het goud dat daar net zo puur aan was als al de rest eromheen louter namaak moest zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De ring en de aanstellerij

  1. Margo zegt:

    Gelukkig hebben wij dezelfde smaak en staat de tv meestal niet eens aan. Maar wat jij beschrijft hoort precies bij het Nederlandse nep wereldje van Nederlandse shit tv. Het feit alleen al dat de kijkers bepalen wat het beste programma is zegt genoeg. De Nederlandse kijker heeft een wansmaak. Verder wordt alles opgeklopt alsof het van wereldbelang en wereldniveau is. Ik vind die mensen met hun high fives en maniertjes trieste figuren. Ze bestaan bij de gratie van de tv.

    • Mack zegt:

      Ja, je weet niet meer wat je ziet als eens een Nederlandse serie die speelt in de jaren ’50, bijvoorbeeld het Wassende Water, toen nog niemand gedrag van televisie kon kopieeren, ziet. Wat praatten ze toen vreemd. Gewoon Hollands en ze spreken alle letters uit! Belachelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s