HhhH

Tot mijn grote verwondering was het verschijnen ervan geheel aan mijn aandacht ontsnapt, heb ik geen enkele recensie zien staan of gelezen en kon het, zonder dat ik er acht op sloeg, terwijl ik bepaald wel vaak in boekhandels kom, in de afgelopen twee jaar uitgroeien tot een bestseller van formaat, waarvan in die tijd negentien drukken zijn verschenen en 85.000 exemplaren over de Nederlandse toonbanken gingen. En niets, niets daarvan was tot mij doorgedrongen toen ik een aantal weken geleden werd geattendeerd op dit boek met zijn uitzonderlijke titel dat de moeite van het lezen meer dan waard zou zijn. Omdat die bron voor mij meer dan onverdacht was en zelfs een maatstaf voor goede smaak, heb ik mij ijlings dat “HhhH” van de Franse schrijver Laurent Binet – want daar ging het om – aangeschaft, omdat mijn nieuwsgierigheid inmiddels wel behoorlijk was geprikkeld door die krachtige aanbeveling. En ik ben beslist niet bedrogen uitgekomen. Want dit “HhhH”, welke afkorting staat voor ‘Himmlers hersens heten Heydrich’, bleek de onortodoxe beschrijving te zijn van de aanslag in Praag op de SS – generaal Heydrich. Maar dan niet in de vorm van de standaardvertelling. Het blijkt veel meer een verhaal rond dit historische feit te zijn dat diverse dimensies belicht, verschillende verhaallijnen kent die elkaar alleen maar versterken en daardoor de lezer heel kort op de feiten betrekt zonder dat er ergens met goedkope of gemakkelijke effekten wordt gewerkt.

Via verschillende invalshoeken werkt Binet naar de onvermijdelijke apotheose, de aanslag zelf, toe, en belicht bijvoorbeeld tot in detail de gangen van de hoofdrolspelers die allen in die richting leiden en onafwendbaar op 27 mei 1942 op dat ene, fatale punt in Praag uit moeten komen. En dwars daardoorheen etaleert de schrijver zijn worsteling met het materiaal waar hij uit moet putten, met de voortdurende vraag naar wat fictie en wat werkelijkheid is. Waar zijn de feiten onmiskenbaar te objectiveren en waar is de loop der gebeurtenissen aan de verbeelding ontsproten of het product van horen zeggen? Binet laat de lezer in zijn twijfels delen waardoor zijn vertelling steeds bijzondere wendingen kent, wat alleen maar bijdraagt aan de spanning ervan. Waarbij het zijn specifieke verdienste is dat hij niet van doorzichtige trucs als cliffhangers gebruik maakt om zijn lezer bij de les te houden. Het is zijn bijzondere aanpak, die ook nog eens blijkt uit de extra korte hoofdstukken waaruit het boek is opgebouwd, plus zijn stijl en het bijzonder procédé dat hij bij de beschrijving van dit zeer bijzondere geschiedenisfeit hanteert, dat maakt dat dit “HhhH” een geweldige leeservaring biedt welke op mij een diepe indruk heeft nagelaten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op HhhH

  1. Nanos zegt:

    Ik heb het op mijn tablet gezet. Dan komt het vanzelf ooit aan de beurt.

  2. Tine--- zegt:

    Beste Rob,
    Uiteraard worden jouw boek besprekingen met interesse gelezen.
    Vaak zijn het boeken die ik dan zelf aanschaf of in dit geval al gelezen heb.
    De geschiedenis van dit drama heeft ook mij gegrepen.

    Momenteel ben ik bezig met het boek van Charles Lewinsky met de titel
    Terugkeer ongewenst. Misschien voor jou en Nel ook een aanrader.
    Doe Nel mijn hartelijke groeten .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s