Schrale troost

Hoewel je uiteraard de kracht om te leven uit jezelf moet halen en het per saldo altijd zelf moet fixen, wil het toch wel eens helpen om je eigen situatie in perspectief te zien, om deze te kunnen relateren aan wat er zich in je omgeving afspeelt. Zonder dat dat meteen maatgevend moet worden. Het wil toch altijd helpen, al is het maar om te voorkomen dat je gaat denken dat de bomen tot in de hemel groeien of dat de put waarin je je denkt te bevinden een bodemloze diepte heeft. Maar nogmaals richtinggevend blijft de eigen koers, met daarnaast dus de correctiemogelijkheden die de omgeving bieden. Zo heb ik dan ook de volgende twee verhalen ervaren en als filter gebruikt om mijn eigen omstandigheden op de voor mij juiste waarde te blijven schatten. Zonder overdrijving, maar evenzeer zonder die relativering die je opeens zo’n flinke vent doet zijn of lijken. Liever dus niet, waarbij ik allereerst op weg geholpen werd door de geschiedenis van een man die de boodschap kreeg dat hij longkanker met uitzaaiingen naar de botten en gewrichten had en dat behandeling wel heel erg lastig was, maar levensverlengende medicatie wel aangeboden kon worden. Zoiets slaat natuurlijk in als een bom als het leven tot dan redelijk kabbelend en prettig verliep.

Indringender en stukken bedreigender werd het toen zijn echtgenote, ongeveer zes maanden na die fatale boodschap, een herseninfarct kreeg, die tot 30% functieverlies leidde. En toen dit zich na een eerste behandeling nog eens herhaalde in de vorm van een tia, kon je van een drama spreken dat nauwelijks nog te overtreffen leek, omdat de toestand van de man alsmaar verslechterde en nog altijd verslechtert. Het kan echter allemaal nog erger, is mij weer duidelijk geworden. Want wat te zeggen van het verhaal van de vrouw die darmkanker heeft en voor een behandeling in de vorm van een operatie in het ziekenhuis opgenomen wordt, waaruit ze na een tweetal weken ontslagen wordt om bij thuiskomst gekonfronteerd te worden met de omstandigheid dat haar man in verband met een acute vorm van jeugddementie uit huis is gehaald en in een verzorgingshuis blijkt te zijn geplaatst? Hoewel, verrassend was het toch niet helemaal omdat er al eerder tekenen waren die erop wezen dat er vragen gesteld konden worden bij ’s mans gedrag en funktioneren. Wat verder niets afdoet aan het dramatisch karakter van de hele geschiedenis en je als buitenstaander spontaan doet uitroepen dat het je maar moet overkomen. Dat kwam er in elk geval uit mijn mond toen mij dit werd verteld, waarna ik mij eens te meer bewust werd van mijn eigen probleem, dat ik meteen het juiste gewicht kon geven. Wat dan wel voelde als die bekende schrale troost.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Schrale troost

  1. Mack zegt:

    Het leven is een pijp kaneel, ieder zuigt eraan en sommigen krijgen wat te veel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s