Vriendenschaar

Het was de tijd dat je als kind gelukkig nog kind mocht zijn, dat er alleen op zondagmiddag werd gevoetbald en dat de tijd nog de tijd had. Het is het begin van de vijftiger jaren in Culemborg, de jaren waarin alleen maar werd gefietst of gelopen en je verder thuis leefde bij de radio, die houten kast die je verbond met de wereld en het leven wat kleur gaf en die met het zondagse voetbal de monotonie van het leven doorbrak. Want jaren achtereen, zeg maar vanaf mijn zesde, zevende jaar, was de zondagmiddag het moment van de week, dat we om ongeveer kwart over een vol verwachting op pad gingen naar de Westersingel, waar Vriendenschaar zijn competitiewedstrijden speelde, welke als de klok op de vierkante toren twee aanwees, begonnen. Met mijn handen in die grote van hem togen mijn vader en ik daarheen op pad. Veel werd er niet gezegd. Mijn vader was niet zo’n prater en ik was er nog te verwonderd voor en keek liever om mij heen, naar die kolossale kastanjebomen op het Voorburg, naar Spoor’s Mosterd, ik bekeek de Kattenstraat, de melkfabriek, om langzamerhand in het toestromend publiek opgenomen te worden en aan te sluiten in de rijen die langs de kassa’s bij het voetbalveld schuifelden.

Er werd nog gedempt met elkaar gesproken, want zo ging dat toen nog, zoals iedereen zonder veel omhaal van woorden zijn plaatsje zocht langs de hekken om het groene gras. Wij ook op onze vaste plek, met de spoordijk achter ons en ik nog eens extra beschermd met mijn vader daartussen. En in zijn schaduw – kon het nog veiliger – zag ik die helden die nog zo ver weg en onaantastbaar voor mij waren. Het blauw en zwart maakte Jan Bronk, Bart van den Ham, Karel Smits, om er maar eens een paar te noemen, zo groot dat dat hun tegenstanders wel ontzag in moest boezemen, dacht ik in mijn kinderlijke onschuld die nog zijn plaats mocht hebben tussen al die volwassen mannen. De werkelijkheid was vaker anders, moest ik bij herhaling ervaren als Vriendenschaar tot mijn bitter verdriet verloor, wat de weg naar huis stukken langer maakte. Zo zat de wereld van mij toen wel in elkaar. En in de herinnering daaraan is nu nog slechts plaats voor zwart- en grijstinten, maar nog veel meer voor het gevoel van behagen en bescherming dat mijn vader mij daar langs die lijn gaf als hij op zo’n steenkoude winterse middag met zijn handen mijn oren warmde. Misschien wel het beste wat hij mij heeft gegeven. Want je blijft toch in wezen altijd vervuld van dat stille verlangen, van die heimwee daarnaar.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vriendenschaar

  1. math zegt:

    Mooier beschreven heb ik dit nog nooit gelezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s