Een steen in de vijver

Mag ik eens een steen in de vijver gooien? De stiltes doorbreken die tussen mensen heersen en die daar door hen gekoesterd schijnen te worden omwille van hun privacy, omwille van de afscherming van hun eigen levenssfeer, om zich niet bloot te hoeven geven? Is die stilte er om de eigen onzekerheid, het ongemak ten opzichte van anderen, tegenover de wereld rondom te maskeren, onzichtbaar te houden? Omdat men zo overeind denkt te kunnen blijven te midden van al die mensen om zich heen die toch in het duister moeten tasten, niet weten wat ze aan iemand hebben en daardoor dus kwetsbaarder zijn. Zou het dan toch zo werken en bestaat daarin de dynamiek van het verkeer tussen mensen, een dynamiek die zich meer onder het oppervlak afspeelt dan dat er iets van zichtbaar is? Want gewoonlijk heerst er in dat gebied dus uitsluitend stilte en moeten we maar raden naar wat er bij anderen speelt, omdat niemand iets van zichzelf prijs geeft om de redenen zoals hierboven aangegeven. Met geen ander resultaat dan een schimmenspel waar niemand iets mee opschiet, maar dat bij gebrek aan beter of iets anders door iedereen meegespeeld blijft worden.

In die status quo, in die rimpelloosheid, in die peilloze stilte voltrekt ons leven zich meestal ten opzichte van de wereld rondom, waarbij het gissen blijft wat anderen van binnen beroert. Met geen ander gevolg dan dat we onze eigen beelden moeten volgen die nooit de werkelijkheid zoals die bij de ander is, kunnen dekken. Waaruit het misverstand per definitie wel moet voortvloeien en wij ons dagelijks lot alsmaar bezegelen, want veroordeeld zijn tot de zoektocht die ons leven is met daarin onontkoombaar dat dwaalspoor, dat anderzijds eenvoudig te verlaten is als we met elkaar tot de afspraak zouden kunnen komen om onszelf niet meer af te schermen door onze innerlijke huishouding open te gooien. Wat alleen maar slaagt, als we daarbij vergeten dat dat de weg naar kwetsbaarheid open legt en dat paren aan het geloof dat die openheid onze kracht zichtbaar maakt zonder dat dat anderen bedreigt, maar ons juist daarmee verbindt. Het is een idee dat ontstaat en zich verder ontwikkelt als je het durft om een steen in die rimpelloze vijver van het eigen bestaan te gooien.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een steen in de vijver

  1. Margo zegt:

    Eh ….. Ik durf wel!

  2. Mack zegt:

    Vandaag ga je door de 70.000!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s