Het rode potlood

De terugkeer van het rode potlood in het stemhokje is natuurlijk een zegen. Want om op die plaats, op dat altaar van de democratie, ook al een verlengstuk van de computer te zijn, ging mij even te ver. Met een druk op de knop had je je aandeel in de hoogmis die de verkiezingen toch zijn, immers in een ommezien geleverd. Wat het dan was. Een kille, koude bedoening, waar je als kiezer in die enkele seconden toch de ruimte en de tijd zou moeten hebben om met je hele hebben en houden de uitvoering van die stemplicht te kunnen ondergaan, om dat voluit te beleven. Met inbegrip van alle gevoelens en het vereiste ceremonieel. Dus met gelegenheid voor de nodige twijfels tussen de ene en de andere lijst, met de mogelijkheid om met dat rode potlood in rust langs alle lijsten en kandidaten te gaan. Reden waarom dat simpele schrijfinstrument ook weer zo welkom is. Het biedt de kiezer namelijk zoveel meer mogelijkheden dan zo’n state-of-the-art stemcomputer, waar we dan zo blij mee moesten zijn, maar dat uiteindelijk meer sores dan gemak opleverde.

Met dat rode potlood kun je simpelweg je stem uitbrengen. Je hoeft het ook niet te gebruiken en mag dus het biljet blanco laten, terwijl het ook de verleiding biedt om emoties, ongenoegens of wat dies meer zij aan het papier toevertrouwen, om in de stilte van het stemhokje en stemlokaal eens even los te gaan en je op dat stembiljet te botvieren. Met de daarop volgende zekerheid dat je stem niet meer meetelt, maar dat je zo wel hebt kenbaar gemaakt dat je geen deel wenst uit te maken van dit circus met kandidaten waarin er geen een was die ook maar in de verste verte aan jouw wensen kon voldoen. Waarna je met dat gevoel van opluchting het stemhokje kan verlaten, alleen maar dankzij dat prachtige rode potlood. Noem de terugkeer daarvan dan dus maar geen weldaad en hoezo getreurd om de afmars van de stemcomputer, die het feest van de democratie, dat het stemmen toch is, dus geen enkel recht heeft gedaan. Geef mij maar zo’n Caran d’Ache, die mij morgen, gebonden aan zo’n ouderwets touwtje, op het vertrouwde plekje ligt toe te lachen en die mij de gelegenheid biedt om mijn politieke kleur weer eens te bekennen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het rode potlood

  1. Sjoerd zegt:

    je weet in ieder geval dat je rood stemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s