Funshoppen

De lezer is gewaarschuwd. Wat volgt is geschreven door iemand die het van nature lastig vindt om zich uitbundig te gedragen, die naar de ernst en de zin van dingen zoekt zonder meteen zwaar op de hand te zijn. Maar alles moet wel ergens over gaan en beslist een doel hebben. Waarmee ik meteen aankom bij een verschijnsel waar ik dus alleen maar het land aan kan hebben en dat ook nog eens tot het eigentijdse vermaak bij uitstek gerekend wordt, maar voor mij de leegheid van een bestaan onmiskenbaar zichtbaar maakt. Want als je niets meer om handen hebt of zelfs geen enkel doel voor dat ene moment, dan ga je tegenwoordig naar de stad, dan zoek je daar je afleiding, dan ga je dus winkelen. En dat betekent zoveel, heb ik mij laten vertellen, omdat ik zoiets voor mijzelf nog niet verzonnen krijg, dat je dan langs etalages loopt, slentert en naar de daar uitgestalde waren kijkt. Dan ga je kleding – of schoenenwinkels in, gewoon om wat rond te neuzen en om te zien of er iets aanwezig is dat je zou kunnen passen. Zonder het verdere oogmerk om ook maar iets te kopen. Met vervolgens als de ultieme kick en beleving de rondes door de warenhuizen. Waar het gratis en onbespied vergapen is aan alle luxe die daar ligt uitgestald en die sluimerende verlangens en behoeften zonder twijfel tot leven brengen.

Daar wordt dan een volgend keer in voorzien. Want dat behoort niet tot het wezen van winkelen dat er uitsluitend en alleen in bestaat om links en rechts wat rond te kijken om te weten te komen wat er zoal te halen is. Dat is de lol van zo’n middagje in de stad, dat natuurlijk afgerond wordt met een onvervalste capuccino, waarna de cirkel rond is en het huiswaarts kan. Weliswaar met lege handen, tenzij je het geld voor het oprapen hebt, maar dan is het een ander verhaal, namelijk van volgeladen auto’s met te hooi en te gras gekochte waar. Hoewel het verder op hetzelfde neerkomt omdat dat ook het resultaat van dat doelloos winkelen is, dat kennelijk, als ik goed om mij heen kijk, zovelen aan de praat houdt, dus een eigentijds verschijnsel is, namelijk kenmerk van onze consumptiemaatschappij, waarin kopen en winkelen geen functie meer heeft, maar een doel op zich is geworden. Een hobby zelfs, waar men onomwonden voor uit komt, ook al is het ver over de top en welke we daarom, decadenter en erger kan het bijna niet, funshoppen zijn gaan noemen. We barsten wel van het geld, maar wat zijn we toch arm geworden, is de sombere konklusie die ik daarom nog alleen weet te trekken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Funshoppen

  1. Rob Alberts zegt:

    Hoe ouder ik word hoe meer ik mij er van bewust ben dat ik alles wat nodig s al lang heb.
    Nieuwe dingen zijn vooral zinloos. of nutteloos.
    Shoppen doe ik dus eigenlijk niet meer.
    Maakt het mijn wereld nu kleiner of groter?

    Vriendelijke groet

  2. Mack zegt:

    Ik vind het vooral vervelend dat ik iemand niet meer kan verbeteren als zij zegt “shoppen”. Want het moet toch echt boodschappen doen zijn.

    • Rob Alberts zegt:

      Klopt!
      Maar dagelijkse boodschappen doe ik weer wel.
      En steeds meer verbaas ik mij er over dat er mensen zijn die meerdere malen per dag dezelfde winkels inlopen ……
      Etalages langslopen doe ik dus ook niet!
      Vriendelijke groet

  3. Margo zegt:

    Ik heb een hekel aan winkels. Ik schiet in de stress van het enorme aanbod, de mensenmassas, het nare licht, het geluid. Als ik iets nodig heb/hebben wil, zoek ik op internet, kijk, vergelijk kwaliteit en prijs en bestel het daar. Dan wordt het fijn thuis bezorgd. Het ergst was toen we ons huis moesten inrichten. Meubelwinkels hebben vaak van die akelig felle lichten gericht op de meubels. Ik word daar agressief van. Uiteindelijk hebben we er maanden over gedaan en het is goed gelukt. De stad ga ik alleen nog in om een terrasje te zoeken en daar neer te strijken. Daar hou ik weer wel van.

  4. Ximaar zegt:

    In de 60’er jaren gingen mijn ouders 1 of 2x per jaar ‘stadten’. Met de bus naar de stad en een paar kinderen mee. Ik weet nog dat ik door Termeulen heb gelopen, maar vooral en hoofdzakelijk Hema en de V&D. Er werden alleen noodzakelijke dingen gekocht, want ze waren echt zo arm als Job. Het enige extraatje was een ijsje in het restaurant van de V&D. Tegenwoordig zouden mijn ouders in die situatie enorm blij geweest zijn, met de Wibra, Zeeman, Aldi en Action. Maar die winkels waren er nog niet. De Hema was zo ongeveer het goedkoopste.

    Zelf woon ik tegenwoordig in de stad. Ik hoef maar een paar honderd meter te lopen en ik vertoef tussen de ‘funshoppers’, want net als Maastricht en Haarlem wil ook Alkmaar op dat gebied scoren. Het zijn de mensen die nog geld uitgeven (vooral in de vele goeddraaiende koffiezaakjes). Een groot deel kijkt tegenwoordig in een winkel, past het daar of laat het daar demonstreren en uitleggen en koopt vervolgens hetzelfde voor 10% minder op het internet. Goed, mijn ouders deden dat vroeger eigenlijk ook, want Termeulen was een budget postorderbedrijf waar zij bij bestelden.

    Nu loop ik door de stad als onderdeel van mijn wandelrondjes. Loop dan wel eens de V&D achter in en voor uit zonder wat te kopen. Doe ik trouwens ook bij het ziekenhuis dat in mijn looppad ligt. šŸ™‚

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s