De lol van het kaartlezen

Omdat je niet altijd op reis kunt zijn – ik heb mij dat tenminste nooit kunnen veroorloven – en omdat ik er toch een liefhebber van ben, moet ik toch wat met die behoefte waarin dus niet voorzien kan worden. Anders word je alleen maar lastig voor jezelf en de mensen in je direkte nabijheid. Je kunt dan gaan fantaseren over streken en reisdoelen die onbereikbaar zijn en dat waarschijnlijk ook zullen blijven. Maar ook dat houdt een keertje op omdat mijn verbeeldingskracht niet oneindig is. Dus heb ik een tussenweg gezocht en gevonden waar ik het lang mee kan volhouden en hele reizen kan maken. Het klinkt mogelijk wat bizar, maar ik vind er mijn genoegdoening in en dat lijkt me meer dan voldoende. Zo beleef ik altijd veel plezier aan het kijken in atlassen, het naspeuren van autokaarten, terwijl ‘Het Beste Boek van de Weg’ heel lang en door elk jaar heen mijn beste reiskameraad was. Menig herfst – en winteravondje heb ik gevuld met het nalopen van al of niet denkbeeldige routes in en buiten Europa zonder dat er verder een vakantieplan of – idee aan ten grondslag lag.

En nog altijd beleef ik veel, heel veel plezier aan dit verstild wegdromen daarin, juist omdat onze actieradius de laatste jaren verminderd is. Graag rijd ik met de kaart in de hand nog eens dwars door de Alpen, al is het denkbeeldig en niet meer met onze Kever, zoals wij dat dertig jaar terug deden. Uiteraard verken ik nog eens de routes rond de Mont Ventoux die ik al zo vaak in real life heb gereden, maar toch nog eens graag in mijn herinnering ophaal aan de hand van zo’n vertrouwde geelblauwe Michelin – routekaart. Dat plezier laat zich momenteel zelfs verder verdiepen met die nu al ouderwetse routeplanner die toen ze net bestond, natuurlijk een geweldige uitvinding was en door middel waarvan je nu bijna elke route ook nog gespeld kunt krijgen. De TomTom is aan mij niet besteed. Geef mij maar het echte kaartlezen waarmee je je nog de ware verkenner voelt. Is het niet in het echt, dan toch op het droge dat mij dus zoveel lol verschaft nu ik het niet meer in levende lijve kan ervaren. Maar waardoor ik wel de zekerheid heb dat ik tot het einde van mijn tijd nog heel wat mooie reizen kan maken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De lol van het kaartlezen

  1. Mack zegt:

    Het kind verdwijnt nooit helemaal uit de man.

  2. Ximaar zegt:

    Van Frankrijk heb ik een hele set Michelin en IGN (vond ik beter) kaarten van 1 op 200:000. Gedetailleerd genoeg om prima op te fietsen. Toch inmiddels 20 jaar verouderd. In GB hadden ze een prachtige kaartenserie met hoogtelijnen, maar die worden al 30 jaar niet meer gemaakt. Zelf gebruik ik tegenwoordig het liefste Google-maps en de streetviewoptie is helemaal te gek. (Mont Ventoux) Jammer dat die domme Duitsers zo anti zijn. (Op Google-maps krijg je in Terreinmode ook hoogtelijnen, maar helaas niet zo mooi.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s