Van Dis en Verwaayen

Het kontrast tussen de vijfde en de zesde zomergast, tussen Ben Verwaayen en Adriaan van Dis, had niet groter en veelbetekenender kunnen zijn. Werd je als kijker vorige week zondag kompleet verzopen in de spraakwaterval van die Verwaayen, waardoor van een fatsoenlijk gesprek geen sprake kon zijn, hoogstens van die man met zichzelf, omdat hij nu eenmaal niemand anders tot zijn wereld toeliet, druk als hij was en is met zenden, gisteren was het een kompleet ander verhaal dat inderdaad bestond uit de dialoog tussen gast en gastheer, die elkaar aan het woord lieten en naar elkaar wilden luisteren. Wat toch te maken lijkt te hebben met zoiets als beschaving, die de vent van vorige week, die Verwaayen, ten enen male blijkt te missen, kun je dus konkluderen na de aflevering van Zomergasten van gisterenavond. Zoals dankzij van Dis en zijn goede manieren ook duidelijk werd dat presentator Jan Leyers wel degelijk relevantie bezat, voor zijn taak berekend was en beslist wel iets had te melden, sterker nog voorwaarden schiep waardoor zijn gast van Dis ongekend openhartig werd zonder dat hij echt alles van zichzelf prijs gaf.

Maar toch genoeg om hem en zijn beweegredenen weer beter te leren kennen onder andere in de vorm van beslissende elementen uit zijn levensgeschiedenis alsook door de benoeming van zijn standpunten in zoveel maatschappelijke kwesties door middel van statements zonder daar verder breedvoerig over uit te weiden. Het gevolg van dit alles was wel dat Adriaan van Dis aanmerkelijk meer over zichzelf vertelde dan die Verwaayen in zijn drie uur durende rollercoaster van woorden. Want dat bleek na afloop een achtbaan te zijn geweest die steeds hetzelfde rondje draaide, waarin de tijd werd volgeluld bij de gratie van herhalingen zonder dat datzelfde rondje een andere dimensie kreeg. Vandaar dat we van Dis niet dankbaar genoeg kunnen zijn voor zijn aanwezigheid gisterenavond als laatste Zomergast. Omdat hij niet alleen zichzelf in het zonnetje zette op de discrete manier die hem wel toevertrouwd is, maar tegelijk daardoor Jan Leyers het recht deed dat hem toekwam en bovendien het enige juiste licht wierp op zijn voorganger Verwaayen, namelijk deze ver in zijn schaduw stelde.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Van Dis en Verwaayen

  1. Anoniem zegt:

    Die Verwaayen heb ik niet gezien, maar ik vind dat Adriaan van Dis dit programma met zichzelf als hoofdgast in zijn eentje had kunnen maken. Ik zag de rol van Leyers niet zo. Van Dis had veel te vertellen en kon dat prima doen met de filmfagmenten als uitgangspunt. Toch jammer dat ik hem niet beter heb leren kennen destijds.

  2. Margo zegt:

    Oh, dat ben ik hierboven.

  3. ed mather zegt:

    Leuk stukje. Ik deel je sympathieën en antipathieën.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s