Partijen als merken

Het kost mij de grootst mogelijke moeite om eraan te wennen. Maar zo langzamerhand begint ook tot mij het besef door te dringen dat het een ontwikkeling is die onomkeerbaar en niet tegen te houden is. Of ik het nou leuk vind of niet. En het doet er evenmin toe of je het een verschraling noemt. Het gebeurt. Het is een werkelijkheid waarin wij leven en welke ons vertelt dat politiek in verkiezingstijd niets meer met inhoud te maken heeft, maar zoveel is als een gevoel, als een merk dat in de markt gezet moet worden en waar je wel of niet iets mee hebt. Aan ideologie doen we in die weken voor een verkiezingsdatum niet meer. Een partijprogram is nauwelijks nog aan de orde. Van belang is het slechts welk beeld een partij oproept, of een lijsttrekker, het gezicht van de partij, het goed doet bij de kiezers, lekker bij hen ligt. Met als gevolg dat de rol van de theoretici, van de schrijvers en bedenkers van zo’n partijprogram totaal is uitgespeeld en marketeers en communicatiedeskundigen de touwtjes tijdens een verkiezingscampagne in handen hebben genomen en daardoor exact weten en bepalen wanneer de unique selling points van de partij en haar lijsttrekker uitgevent moeten worden, wanneer het prime time daarvoor is. Wat dan vooral niet in redevoeringen of door middel van diep gravende betogen dient te gebeuren.

Daar wacht niemand meer op. Dat verveelt mensen slechts en vraagt te veel van hun geduld. In een split of a second moet de politicus, de kandidaat of de lijsttrekker wel zijn punt hebben gemaakt, gescoord hebben. Het moet knallen, flitsen, eruit springen, als een bom inslaan, wil er een kans bestaan om de kiezer te bereiken, om electoraal succes te boeken. De performance moet swingen en snel zijn, ogen als een professionele commercial waarin de politieke partij die het verschil wil maken, als dat merk, als die beleving wordt neergezet om zo het vertrouwen van de kiezer te krijgen. Met welke steun de macht vervolgens gezocht kan worden en een poging zal worden gedaan om het eigen program uit te voeren. Maar of de kiezer dat wel voorziet en verwacht dat met zijn stem en support nou net zulk beleid opgetuigd wordt, staat nog maar te bezien. Het verklaart mogelijk waarom de kloof tussen de politiek en de burger zo groot is geworden en alleen maar lijk te groeien. Want het beeld dat tijdens de verkiezingscampagnes wordt opgeroepen en de overspannen verwachtingen die daaruit ontstaan, kunnen nooit waargemaakt worden, laat staan vertaald in beleid. Om de doodeenvoudige reden dus dat politiek nu eenmaal meer is dan een gewoon merk en een simpel beeld, waartoe de complexe werkelijkheid in die drie, vier weken campagne gemakshalve herleid wordt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Partijen als merken

  1. Mack zegt:

    Mee eens. Denk jij ook niet dat er in elk publiek optreden geen spontaniteit meer zit? Vanochtend Pechtold op de radio die even reageert op een draai van Rutte. Die noemt het dan ook een merkwaardige draai van de VVD en dat Sinterklaas vroeg in het land is. Enige doel, schade toebrengen aan de VVD. Dat lijkt het ook meer te zijn geworden, de tegenpartij schaden in plaats van zelf te voetballen.

  2. RadaR zegt:

    Kloppend verhaal. Echter, zaken op de voet volgend als ik pleeg te doen in de pre-verkiezingsweken, meen ik een tendens bij steeds meer mensen te bespeuren, waarin men poogt de keuze veel meer te gaan baseren op de daden van politieke partijen in het recente verleden dan op de woorden, waarmee ze ons de toekomstige tent willen binnen lokken.
    De neergang van de PVV, het uitblijven van herstel van CDA en PvdA, de val van GL zijn daar m.i. duidelijke signalen van. Evenals het feit, dat de vrijwel collectief op poten gezette aanvallen op Roemer nauwelijks effect blijken te hebben.
    Steeds meer kiezers laten zich kortom weinig meer gelegen liggen aan de praatjes, die gevestigde politici afscheiden. Het gezegde “praatjes vullen geen gaatjes” lijkt aan een revival bezig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s