Een oranje beweging

Wat kan er toch in een mens varen om een oranje polo-shirt aan te trekken om daar vervolgens mee in het Holland Heineken House uit zijn dak te gaan? En het gaat niet om een enkele zonderling. Nee, zesduizend mensen op een avond zijn blijkbaar bereid om zich zo uit te dossen om zich vervolgens door een gevoel mee te laten slepen dat het mijne in ieder geval niet is. Ik kijk er met stomme verbazing naar en zie jong en oud zich volledig verliezen in iets dat mogelijk met saamhorigheid, gezamenlijkheid te maken heeft en dat blijkbaar prettig wordt als je dat met zovelen deelt en daarin herkenbaar bent omdat je eenzelfde kleur draagt. Niet dat het alleen maar een puberaal vertoon is. Integendeel, zou ik bijna zeggen. Want minstens zoveel volwassenen, althans mensen die zich erop voorstaan daarvoor door te gaan, zie ik zichzelf volkomen vergeten, omdat ons land succes heeft geboekt tijdens de Olympische Spelen. Goud, zilver, brons blijkt mensen zo maar in beweging te krijgen. Wel gestoken in het oranje.

En dan springt het, zingt het, danst het, juicht het en hijst het, als het maar met zijn allen is en vooral verdomd veel lawaai maakt, waarin die enkeling, dat individu verloren gaat en daaraan dan het enige, juiste alibi ontleent om zichzelf zo te kunnen vergeten, om uit het zicht van zichzelf en van wie al niet te blijven. Dat zie ik zich nu avond aan avond voor mijn ogen afspelen zonder dat ik er de vinger achter krijg. Wat is daar toch de lol van? Is dit dan het tempo, het ritme, het aanzien van deze tijd, waar ik dus geen feeling meer mee heb, omdat ik het verkies om van de sport, maar ook al het andere dat mij beweegt en interesseert, in mijn eentje kennis te nemen en er naar mijn believen van te genieten zonder dat ik het risico loop om ongewild in een maalstroom van herrie en een draaikolk van emoties opgenomen te worden? Ben ik die verdoolde enkeling geworden die zijn eigen kleur en weg prefereert omdat zoveel oranje bij elkaar niet alleen pijn aan de ogen doet, maar per slot van rekening tot grijstinten verkleurt, waarin dus niets meer van jezelf overblijft?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een oranje beweging

  1. Mack zegt:

    Ik keek met stomme verbazing naar een Zuid-Afrikaan die de 400 meter liep met protheses, en naar een Nederlander die meedeed in de Olympische finale van de 100 meter voor mannen!

  2. bespiegelaar zegt:

    heb je soms ons nationale knuffeldier, de moeder aller olympiades, onze enige echte v.v.d. corifée erica en onze goerroe, all over the world !! n nog waargenomen ???

  3. math zegt:

    Het zal wel ter compensatie van het carnaval in de zoepkoel zijn. Ik ben de uitvinder van de afstandsbediening o zo dankbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s