Beachvolleybal: een farce

Wie heeft het in zijn hoofd gehaald om beachvolleybal als Olympische sport aan te merken? Zelden zo’n lullig tijdverdrijf gezien dat daardoor volkomen misplaatst is op een evenement als de Olympische Spelen waar het toch om topsport gaat, om sport op het hoogste niveau en op het scherpst van de snede. Nou, kom daar maar eens om bij dat spelletje dat wordt bedreven in een kunstmatig aangelegde zandbak en dat een gemakkelijke imitatie vormt van het volley dat vroeger op de stranden werd bedreven, waar ik dan als jongetje van tien – dat moet gezegd – met open mond naar kon blijven kijken. Maar om daar een Olympische sport van te maken, kun je nauwelijks nog overdrijving noemen. Dat is gewoon van de zotte en slaat dus nergens op. Of het moet bedoeld zijn om bejaarde volleyballers die in de zaal niet meer mee kunnen en niks anders om handen hebben, nog het gevoel van een nuttige en vooral sportieve bezigheid te geven. Als het daarom gaat, is het zeker geslaagd, maar dan vooral als therapie en is de aanspraak op een plaats op de Olympische agenda zoals gezegd volkomen misplaatst. Wat de beelden uit en het kijkspel in Londen alleen maar bevestigen.

Want het wedstrijdverloop kent een ongekend laag tempo omdat een team uit slechts twee personen bestaat, voor wie het met een ondergrond van zand onmogelijk is om balwisselingen snel uit te voeren. Daarnaast zijn de variaties en combinaties toch erg beperkt met als gevolg dat eentonigheid en voorspelbaarheid kenmerkend zijn voor het beachvolleybal en wedstrijden daarin vaker als de dood in de pot gekwalificeerd kunnen worden. Zodat toeschouwers logischerwijs anderszins aan de praat moeten worden gehouden, ook al gebeurt dat op de meest oneigenlijke manier. Met een opgewonden speaker, die bij de kijkers de moed erin wil houden. Met muziek tijdens alle spelonderbrekingen. Met spelers en speelsters in een zomerse outfit, omdat het oog ook zo nodig wat wil. Met voortdurende veldwisselingen. Kortom, kunstgrepen zijn er te over bedacht om de dodelijke verveling die dat spelletje dat beachvolleybal heet, teweeg brengt, zoveel als mogelijk te verdrijven. Waar je de eerste keer, bij de kennismaking ermee nog wel in trapt, maar welke trucs nadien heel gauw worden doorzien. Waarna er een slaapverwekkende vertoning overblijft, die niets met sport te maken heeft en daarom snel van de Olympische agenda afgevoerd moet worden, waarop voor deze farce geen plaats hoort te zijn. Omdat het er om topsport gaat.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Beachvolleybal: een farce

  1. Jolie zegt:

    Ik heb het gelukkig gemist, maar het klinkt een beetje als Kampioenschap Bakfietsslalommen (wat op straat, op 2 ipv 3 wielen, flink gevaarlijk is en verstuikte enkels kan opleveren, maar voor de toeschouwer ‘0,0 schouwspel’ / 0,0 sport betekent.)

  2. Mack zegt:

    Straks gaan we nog dammen.

  3. Ximaar zegt:

    Het kan nog erger. Er zijn daar ook mensen die er paarden kunstjes laten doen en anderen die er nota bene schieten. Wat niet meer is dan een paar keer een trekker over te halen. Qua muisklikken ben ik daarmee al actiever in de weer. Beide mogen voor mij als olympische sport verdwijnen net als voetbal, tennis, (ijs-)hockey, waterpolo, honkbal en cricket.

    Nee gewoon weer terug naar de basics; hardlopen en speerhappen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s