De Olympische wegwedstrijd

Wat een Olympische wegwedstrijd niet teweeg kan brengen. Want als die van gisteren iets heeft duidelijk gemaakt, dan is het wel dat de wielersport nog lang niet verloren is en gewoon in zijn oude glorie en hoedanigheid kan herleven. Dat heldendom en romantiek nog niet tot het verleden behoren door het gecalculeerd fietsen zoals dat door het Sky – team en de batterij van wetenschappers daaromheen wordt gepropageerd. Wattages en te trappen vermogens hoeven heus niet per definitie de ijkpunten te zijn waarlangs een ploegentaktiek ontwikkeld zou moeten worden om een wedstrijd naar de hand te zetten en dus te winnen. Gevoel, theewater, boerenverstand en koersinzicht kunnen evenzeer van dienst zijn, zo heeft de race rond Box Hill maar al te zeer bewezen. Want het bijna gerobotiseerd en planmatig koersen van de Britten, dat er dus op gericht was om de gedoodverfde favoriet Mark Cavendish ook de gouden medaille te laten behalen, bleek tot mislukken gedoemd. De meeste landenploegen kozen permanent voor de aanval en waren dus niet van zins om ook maar op enige wijze mee te werken aan de uitvoering van dat Britse plan, dat gestoeld was op de Sky – filosofie, dus de gedachte dat als je maar hard genoeg fietst, dus voldoende watt produceert, dat dan alle uitlooppogingen vanzelf zullen stranden.

Zoals in de laatste editie van de Tour de France omstandig was bewezen. Echter, gisteren ging deze vlieger dus niet op omdat het uitsluitend de Britten waren die bij voortduring het gewicht van de koers op hun schouders moesten nemen en dus permanent in de achtervolging waren. Met als gevolg dat die vijf man, hoewel ze wat hulp kregen van Duitsers en Oostenrijkers, die gelijke sprintersbelangen hadden, niet ver voor het einde volledig opgebrand waren en dus de strijd tegen de uitlopers moesten staken. Waarmee hun plan in duigen viel en Mark Cavendish dus naar de Olympische titel mocht fluiten. Eind goed, al goed, kon er dus gezegd worden omdat de wielersport zich in deze wedstrijd ontdeed van de planmatigheid en de regie die de laatste jaren veel koersen beheerste en haar imago zeker niet ten goede kwam. Voorspelbaarheid en verveling werden namelijk steeds meer troef. Waar gisteren dus zo maar een eind aan kwam en de goede, oude tijd leek te herleven, ware het niet dat de ontknoping van de race toch wel heel dubieus werd doordat de winnaar op een erg opzichtige en tegelijk merkwaardige wijze mocht winnen. Op een manier die vroeger tijden van herenakkoorden en handjeklap ook in de herinnering riep. En of we daar dan op zitten te wachten, is ook wel meteen de vraag, die ontkennend beantwoord moet worden.

Noot: En dat het ontbreken van de oortjes, spelbedervers als ze bij uitstek zijn, de feestvreugde gisteren alleen maar heeft verhoogd, moet iedere kijker en liefhebber ook duidelijk zijn geworden.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Olympische wegwedstrijd

  1. Sjoerd zegt:

    Dan was de koers vandaag beter te genieten met een Nederlands succes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s