Ons nationaal factotum

De tijd dat ik mij allang van tevoren zat te verheugen op de Olympische Spelen, ligt alweer een jaar of twintig achter mij. Na Barcelona is dat echte gevoel van voorpret, van mij verkneukelen bij het idee van ruim twee weken topsport verdwenen. Ik loop er niet meer warm voor zonder dat ik daar een echte, sluitende verklaring voor kan geven. Het zal zonder twijfel iets te maken hebben met een beeld dat in die achterliggende jaren heeft kunnen groeien en dat zeker uit een aantal elementen zal bestaan, waarvan ik verwacht dat die in Londen weer zullen terugkeren, terwijl die het juist zijn die mijn lol in de loop der tijd met name hebben bedorven. Want je kunt er vergif op innemen dat Inge de Bruijn haar smile weer dagen aaneen mag lopen verkopen zonder dat het iets bijdraagt aan een begrip van de zwemwedstrijden. En ik moet er niet aan denken dat we om de haverklap ingepakt worden door het juichend positivisme van Pieter van den Hoogenband, hoe innemend die jongen ook verder is. Zou Anky ook weer de revue van Mart passeren om wat klanken te debiteren waar geen touw aan vast te knopen is? Natuurlijk draaft Joop Albeda op enig moment op en door om zijn onvermijdelijke en ondoorgrondelijke analyses van deze Spelen te laten horen.

Niet dat ze er verder iets toe doen, maar Joop moet ook de kans krijgen om op zijn verleden te blijven teren. Hoewel hij daarin uiteindelijk overtroffen wordt door ons nationaal factotum dat Erica Terpstra heet en dat sinds 1964 telkens weer tijdens de Olympische Spelen uit de mottenballen wordt gehaald om de loftrompet te steken op dat evenement, dat natuurlijk zonder haar niet kan. Dat moest daarom wel tegelijk met haar uitdijen tot ongekende proporties, welke in haar geval nog slechts gecamoufleerd konden worden door een Heineken Holland House waar zij met oranje blazer, rood-wit-blauwe sjaal en wit hoedje op haar kop als spreekstalmeester fungeert in haar olympische werkelijkheid die ze te pas en te onpas in die twee weken, haar finest hours, verkondigt, om niet te zeggen bejubelt en uitschreeuwt. Alsof Erica dan de maat van alles is, waardoor die uiteraard vanzelf snel vol raakt. Tenminste bij mij wel, heb ik in Atlanta, Sydney, Athene en Peking gemerkt. Dus waarom zou ik dan nog naar de Spelen uitkijken als ik weet welke treurnis mij op de buis te wachten staat. Zeker als die zoveel aandacht vangt en de echte sport ver overstijgt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s