Het eind van een jongensboek

Na drie weken wordt vandaag weer het jongensboek gesloten dat de Tour de France heet, met de wetenschap dat het over negenenveertig weken weer vol verwachting en spanning open gaat. Precies zoals het dit jaar is gegaan en dat voor mij eigenlijk al zestig jaar lang gebeurt. En ieder jaar weer vraag ik mij dan bij het dichtslaan van dat boek af wat die drie weken mij hebben gebracht, of het al met al is mee – of tegengevallen. Zo vergaat het mij vandaag dus ook weer en merk ik toch dat ik er niet die gemengde gevoelens aan over houd zoals ik zo vaak bij mij zelf bespeurde als er weer eens sprake van was geweest dat het wedstrijdverloop werd gedomineerd door een enkele renner zoals in het geval van Indurain en Armstrong of door die ene ploeg die het koersverloop volledig beheerste. Hoewel dit laatste dit jaar wel degelijk gebeurde door het Sky – team, riep dat toch geen irritaties bij mij op. Waarschijnlijk omdat er ondanks die suprematie toch ruimte bleef bestaan voor opwindende etappes, zoals de drie welke eindigden in Porrentruy, in Bellegarde en La Toussuire, waar je telkens urenlang op het puntje van je stoel bleef zitten.

Verder waren er genoeg finishes waar het vuur en de opwinding vanaf spatte, zoals in Seraing, Boulogne-sur-Mer, Cap d’Agde en Brive-la Gaillarde, terwijl we over drama niets te klagen hebben gehad. En neem dan ook nog eens mee dat de tijdritten, hoewel monotoner om naar te kijken, ook de wielerliefhebber in ruime mate hebben bediend als het ging om de bewondering voor de optimale uitvoering van dit specialisme. Dan is er toch niets mee miszegd dat deze Tour alle bestanddelen bevatte om een prima jaargang te zijn in dit doorlopend jongensboek te meer omdat het nu eens de anti – helden waren die de hoofdrol daarin voor zich opeisten, te weten Bradley Wiggins en Christopher Froome, die met hun prestaties een glanzend Engels hoofdstuk toevoegden aan dit wielerepos dat de Tour in de loop der tijden is geworden. Met tegelijk een belofte voor de volgende editie, de honderdste nota bene. Want dat die vuurwerk brengt staat voor mij vast als deze tenoren opnieuw in het krijt treden en dan zo goed als zeker Alberto Contador en Andy Schleck tegenover zich weten. Reden genoeg voor mij om daar nu al reikhalzend naar uit te kijken zonder de negenennegentigste uitgave te vergeten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het eind van een jongensboek

  1. Laurent zegt:

    Nou ja, dat weet je dus niet meer tegenwoordig, of de winnaar ook de winnaar blijft. an best dat-ie over enkele maanden alsnog gediskwalificeerd wordt wegens dopinggebruik.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik hoop ooit nog eens een schone toer mee te maken… Voor mij is de uitslag niet in overeenstemming met mijn verwachting van tevoren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s