Een doorwaakte nacht

We kennen het allemaal wel. Zo’n nacht, dat het onmogelijk is de slaap te vatten. Die litanie die alleen maar groter wordt naarmate de uren vorderen en waarin je steeds zekerder ervan wordt dat de volgende dag er een van dat permanente brakke gevoel gaat worden. Hoewel je het niet meteen bij het in bed stappen in de gaten hebt, begint zich na een half uur, een uur dat voorgevoel af te tekenen van zo’n nacht die maar niet wil ophouden. Je hebt al eens op de linkerzij gelegen, het op de rechterzij geprobeerd, het kussen opgeschud, het been onder het dekbed vandaan gehaald omdat dat zou helpen om in slaap te vallen. Maar niets blijkt er op te schieten als het eerste uur van die slapeloze nacht zich al vruchteloos heeft afgewikkeld. En nog lig je lijdzaam te wachten tot het moment daar is dat Morpheus zich van je meester wil maken. Maar voorlopig laat hij je nog lelijk in de steek, waardoor je je toevlucht neemt tot de kunstgrepen van schaapjes tellen en reeksen maken, omdat je daar toch meestal baat bij hebt gehad. Wat na verloop van tijd ook niet blijkt te werken, terwijl je intussen de draaien naar links en naar rechts meermalen hebt herhaald zonder dat je er een steek mee bent opgeschoten. Integendeel, het begint allemaal meer aan je te kriebelen en te jeuken, terwijl de bedwarmte meer dan nestwarmte wordt en je nu stevig op de zenuwen begint te werken.

De agitatie stijgt, terwijl de minuten alsmaar trager vorderen. De nacht wordt steeds groter en daarmee een monster dat jou bij je volle bewustzijn met zich meeneemt zonder dat je nog rust wordt gegund. De slaap kun je allang vergeten als gemiste kans voor deze keer en het wachten is aangebroken op het moment dat de dageraad zich aandient, omdat daarin de aanleiding schuilt om je van deze kwelling van de ontbrekende nachtrust te kunnen bevrijden. Maar wat is dat tijdstip ver weg en het lijkt waarachtig wel of het zich steeds verder verwijdert met het vorderen van de nacht terwijl de minuten niet kruipen maar sluipen en jij je hebt verzoend met de gedachte, noem het troost, dat deze doorwaakte nacht, dit zeven, acht uur durend lijden, gevolgd en gecompenseerd wordt door een vaste slaap gedurende de volgende nacht, wat dan als beloning geldt voor dit lange en vruchteloze wachten. En juist als je je met deze feitelijkheid van het moment en dit vooruitzicht hebt verzoend, maakt er zich een hazenslaapje van je meester dat langzamerhand verglijdt in een droom die wreed wordt verstoord door de ratelende wekker, tien minuten nadat je daar voor het laatst op had gekeken, om het eind van deze slapeloze nacht aan te kondigen…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een doorwaakte nacht

  1. Mack zegt:

    Heel raak. En inderdaad, altijd vlak voor je eruit moet val je in slaap.

  2. Margo zegt:

    Ja, zulke nachten heb ik ook af en toe. Gelukkig niet te vaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s