De zegeningen van Hoes

Als er een prijs voor de grootste blaaskaak annex onbenul zou bestaan, dan zou die deze week zonder twijfel worden toegekend aan Onno Hoes, die er opnieuw blijk van heeft gegeven totaal geen gevoel te hebben voor de verhoudingen zoals ze nu zijn, en dus de geloofsbrieven voor het ambt van burgemeester, en zeker niet van een stad als Maastricht, absoluut niet verdient. Hij kon ze na zijn geraaskal in de NRC van het afgelopen weekend beter inleveren bij de gouverneur. Wat niet zo’n moeite voor hem moet zijn omdat deze praktisch bij hem om de hoek resideeert. Het voert te ver om al zijn gebabbel, want meer was het niet, onder de loep te nemen en kritisch te beschouwen. Een enkele uitspraak zegt al meer dan genoeg over ’s mans beperkingen, over het tekort van Hoes, over zijn falende sensitiviteit. Want hoe krijg je het anders verzonnen om aan je persoonlijk assistent – Hoes zal er niet een hebben – te vragen om voor het gemeentepersoneel een circulaire op te stellen waarin dat er op geattendeerd wordt dat Onno Hoes voortaan als burgemeester aangesproken wil worden en dat hem tutoyeren verder uit den boze is?

En dat omdat hij vond dat er wel distantie moest blijven bestaan. Wat dan voor hem kennelijk maar een kant op geldt omdat hij de interviewster wel tutoyeert, maar deze niet toestaat om het hem net zo te doen. Waardoor je er vergif op kunt innemen dat het met hem fout af zal lopen in Maastricht, omdat deze stad een eigen sfeer en cultuur kent waarin zulke bokkesprongen bepaald niet gewaardeerd worden en vroeg of laat hun afstraffing krijgen. Zeker als daar een houding onder schuilt die nagenoeg grenst aan de arrogantie en de zelfingenomenheid waar deze Hoes bepaald last van heeft getuige zijn verklaring voor het feit dat hij wel voorzitter van het Centrum Informatie en Documentatie Israël moest worden. Omdat hij naar zijn zeggen dus Joods is, bestuurlijke kwaliteiten en politiek gevoel heeft en bovendien kennis bezit van de media. Nou, dan weten we het dus wel wat voor een kwal die burgemeesterspost in Maastricht bekleedt, waarvan je nul komma nul empathie voor zijn stad en haar inwoners hoeft te verwachten, als hij het zo druk heeft met zichzelf en te veel tijd nodig heeft om zijn eigen zegeningen te tellen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De zegeningen van Hoes

  1. Laurent zegt:

    Wahahaha, wat een kwast zeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s